2018: het jaar van het thuisfront

5 maart 2018
Deel dit bericht:
Veteraan en thuisfront staan centraal dit jaar.

Onder de slogan ‘Onmisbaar thuis/front’, brengt het Veteraneninstituut dit jaar de veteraan met zijn of haar thuisfront voor het voetlicht. Bijvoorbeeld door middel van een groot onderzoek, verhalen én de jaarlijkse Veteranenlezing.

 

Partir, c’est mourir un peu. Zo luidt de eerste strofe van een gedicht van de Fransman Edmond Haraucourt. Oftewel: afscheid nemen valt zwaar. Wie daar bij uitstek over mee kunnen praten, zijn de achterblijvende gezinsleden van de militair die op uitzending gaat. Na het afscheid volgen spannende maanden waarin het gezin moet draaien zonder de militair. Daarna is het weerzien vaak emotioneel. Ook de maanden die daarop volgen kunnen veel vergen van het aanpassingsvermogen van zowel de veteraan als zijn of haar thuisfront. Veteraan Harold omschreef het onlangs heel treffend:

De verantwoordelijkheid die je thuis hebt, laat je achter. Daarom wil je dat het vooraf allemaal goed geregeld is. Mijn dochter van elf jaar oud zit bijvoorbeeld nu in groep 8. Het bezoeken van middelbare scholen hebben we daarom voor mijn vertrek gedaan. En als ze binnenkort haar definitieve schooladvies krijgt, kan ik daar via Skype ‘live’ bij zijn. Ook hebben we veel met onze kinderen gesproken over de missie en hebben we foto’s laten zien. Op die manier krijgen de kinderen beeld en geluid bij de missie en weten ze dat we hier veilig zitten.

Wat vertel je wel en wat niet?

In feite draait het thuisfront een eigen uitzending. Soms zelfs drie: tijdens de voorbereiding, tijdens de uitzending en in de tijd daarna dienen gezinsleden zich aan te passen aan het ritme van de militair.
Al deze fasen kunnen nog lastiger worden wanneer het thuisfront stuit op onbegrip vanuit de omgeving, zoals werkgevers, scholen of gewoon verjaardagsvisite die zich niet kunnen indenken wat er allemaal komt kijken bij een uitzending. Ook het zorgen voor en omgaan met andere gezinsleden, zoals kinderen, die op hun manier worstelen met de afwezigheid van de militair, vraagt heel wat van de achterblijvende partner.
Communicatie tussen de partners en kinderen is in alle fasen van groot belang. Maar zowel de militair als het thuisfront zal hierbij op het dilemma stuiten: wat vertel je wel en wat niet?

Thuisfront kan cruciale rol spelen

Ook als de uitzending jaren geleden is en het huidige thuisfront toen misschien nog helemaal niet diende als thuisfront, kunnen de gevolgen van een uitzending voelbaar zijn voor het thuisfront. Zij zijn de eersten die signaleren dat er iets mis is met de veteraan in geval van psychische klachten. Daarom kunnen zij een cruciale rol spelen in het zoeken naar hulp. En ook tijdens het hulptraject zijn zij een grote en belangrijke steun voor de veteraan. Onlangs werd dit nog bevestigd door de Raad voor civiel-militaire Zorg en Onderzoek (RZO). Die liet bij monde van voorzitter Uri Rosenthal het volgende weten:

Wat me ook opvalt in de gesprekken met veteranen, is de rol van het thuisfront. Partners en kinderen zijn enorm belangrijk en merken als eersten dat het niet goed gaat. Bovendien kunnen de problemen overslaan naar het thuisfront, daarom verdienen deze mensen extra aandacht én hulp indien nodig.

Het thuisfront verdient erkenning

Het thuisfront verdient dus (meer) erkenning voor hun onmisbare rol. Het Veteraneninstituut werkt hieraan via het thuisfrontprogramma Home@Vi én door 2018 tot thuisfrontjaar uit te roepen. Dat betekent dat we op deze website extra verhalen van en voor thuisfront zullen plaatsen, dat we een onderzoek gaan doen naar het welzijn en de behoeften van het thuisfront en dat de jaarlijkse veteranenlezing in het teken zal staan van thuisfront.