Sisters in arms: Guusje en Renate

Waar denk je nog vaak aan terug?

Guusje: ‘Dat Renate nog scheepszwemmer was. Zij moest bij een bepaald signaal zo snel mogelijk op het dek staan in haar zwemmerspak, met een rubberboot. Ik kan je vertellen dat dat soms hilarisch was om te zien. Ik stond al op het dek voor mijn werkzaamheden en zij moest dat strakke rubberpak dan nog aan zien te krijgen. Briljante beelden die op mijn netvlies staan. Als je dag en nacht samen bent en maandenlang op zee zit, ontstaat er een band die je alleen met je buddy’s aan boord kunt opbouwen.

Welke geur komt meteen boven?

‘De geur van de marine: grijze verf, lijnolie, trossen en gewoon de algemene geur van het kabelgat. Die vergeet je nooit meer. Het beeld dat bij mij meteen weer boven komt is samen op het dek in het zonnetje onderhoud plegen aan het schip. Dat waren mooie tijden.’

Wat heeft zij je geleerd dat je vandaag nog steeds toepast?

‘Dat het leven niet altijd makkelijk is, maar dat je door te blijven knokken komt waar je wilt wezen.’

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Renate: ‘Toen ik in 1993 aan boord kwam van de Van Heemskerck, zat Guusje er al. Wij werkten bij de nautische dienst, we deden in de haven het schilderwerk binnen en buiten. Dan stonden we op een stelling op een vlot naast het schip. Eerst het roest eraf schrapen en dan met potten grijze verf in de weer. Je werkte met je handen en ondertussen kon je veel lol maken. Guusje en ik hadden gelijk een klik. Haar humor is echt Rotterdams. Wij hadden allebei zoiets van kom maar op, we kunnen de wereld aan.

Wat was jullie grappigste moment aan boord?

‘Hadden we een feest in het manschappenverblijf, dan maakten we voor mij een pruik van stukken touw in een hoed. Ik had dan ook lang haar. Inmiddels heeft Guusje juist kort haar en is mijn haar lang.’