Het verhaal van Christa
Christa (62) is een paar jaar geleden gestopt bij de Koninklijke Marine als reservist, maar heeft tegenwoordig, al sinds 2008, haar koers gevonden richting het Malieveld als NLVi-vrijwilliger. ‘Toen ze vroegen of ik vrijwilliger wilde worden, zodat ik altijd naar het Malieveld kon blijven komen tijdens de Nederlandse Veteranendag, vond ik dat hartstikke leuk’.
Receptioniste van het Malieveld
Christa werkt op zo’n opbouwdag bij wat ze met een mooi woord de hoofdcentrale meldbalie noemen. Op deze plek melden alle leveranciers en standhouders zich voorafgaand de Nederlandse Veteranendag aan. Ze krijgen hier de juiste papieren en informatie over hun standplaats. Daarnaast controleert Christa of alles in orde is en wijst ze aan welke stand waar hoort. Daarom wordt ze ook wel de ‘receptioniste van het Malieveld’ genoemd.
Familiegevoel
Voor Christa draait haar vrijwilligerswerk om meer dan alleen het regelen van praktische zaken. Ze voelt een sterk familiegevoel binnen het team. Iedereen helpt elkaar, er wordt veel gelachen en ze voelt zich echt onderdeel van een hechte groep. ‘Je komt altijd weer mensen tegen die je een of twee jaar niet hebt gesproken, maar het voelt meteen weer vertrouwd. Je praat gewoon verder alsof je elkaar gisteren nog hebt gezien. Dat vind ik echt leuk’. Dat samenhorigheidsgevoel geeft haar energie en maakt het werk extra waardevol. Voor Christa is het niet zomaar vrijwilligerswerk, maar een plek waar vriendschappen ontstaan en waar iedereen zich thuis voelt. Christa haar superkracht als vrijwilliger? ‘Dat ik er altijd ben.’ En ook dat ze heel veel weet. De eerste keer dat ze op het Malieveld staat, weet ze niet wat haar te wachten staat. Maar een jaar later weet ze het wel. ‘En dan vergeet je het nooit meer,’ zegt ze. Nu weet iedereen Christa te vinden.
Samen iets moois doen
Christa wil als vrijwilliger graag iets betekenen voor andere veteranen. Veel mensen kennen haar inmiddels en komen even langs voor een praatje. Soms is ze gewoon een luisterend oor, zonder advies te geven, en dat vindt ze juist belangrijk. ‘Ik hoef niet te zeggen wat iemand moet doen, maar ik kan wel goed luisteren,’ vertelt ze. Ze wil dat iedereen zich welkom voelt, of iemand nu veteraan is of bij het thuisfront hoort. Voor Christa gaat vrijwilligerswerk over samen iets moois doen en er voor elkaar zijn in goede en minder goede tijden. Ze vindt wel dat vrijwilliger zijn niet vrijblijvend is. Je moet op elkaar kunnen rekenen. Maar juist dat maakt het zo bijzonder: iedereen doet wat hij kan en samen vormen ze een hechte groep waar veel wordt gelachen.
“Je praat gewoon verder alsof je elkaar gisteren nog hebt gezien”