Interview met antipiraterijveteraan in de Hoorn van Afrika uitgezonden als beroeps Koninklijke Landmacht IC-verpleegkundige op de Hr. Ms. Van Amstel

(1863) Interview met antipiraterijveteraan in de Hoorn van Afrika uitgezonden als beroeps Koninklijke Landmacht IC-verpleegkundige op de Hr. Ms. Van Amstel

Dit is het tweede van twee interviews met geïnterviewde. Geïnterviewde vat kort samen hoe hij bij defensie is gekomen. Hij gaat in op de ervaringen die hij heeft opgedaan in Uruzgan. Hij omschrijft het gevoel van saamhorigheid: je was niet in je eentje. De intensive care werd vaak vanuit interesse door collega’s bezocht. Er was wederzijds respect tussen de commando’s en het medisch personeel. Het eerste slachtoffer dat geïnterviewde behandelde, was een Afghaans kind. Geïnterviewde omschrijft wat er met het jongetje is gebeurd en waar het team na zijn overlijden tegenaan liep. Er werd door de familie van de jongen anders omgegaan met de dood dan in de Nederlandse cultuur gebruikelijk is. Geïnterviewde vergelijkt zijn uitzendingen met elkaar. Door de tijd heen is het aantal slachtoffers toegenomen en het gevoel op missie te zijn afgenomen. Wat geïnterviewde sterk is bijgebleven, is een incident met een granaat waarbij meerdere gewonden zijn gevallen. Hij is met een van de gewonden per helikopter naar Kandahar gegaan. Met slachtoffers houdt geïnterviewde eigenlijk nooit contact. Geïnterviewde reflecteert op enkele missies en de internationale samenwerking met Amerikanen en Duitsers. Geïnterviewde geeft voorbeelden van medische dillema’s tijdens zijn uitzendingen. Hij vertelt over hoe het Instituut Defensie en Relatieziekenhuizen werkt en hoe civiele en militaire collega’s zich tot elkaar verhouden.