Interview met UNPROFOR-veteraan in voormalig Joegoslavië uitgezonden als dienstplichtige Koninklijke Landmacht chauffeur in Busovaca

(1842) Interview met UNPROFOR-veteraan in voormalig Joegoslavië uitgezonden als dienstplichtige Koninklijke Landmacht chauffeur in Busovaca

Geïnterviewde schetst zijn jeugd en schoolloopbaan. Na het afbreken van zijn scholing ging geïnterviewde in 1992 in militaire dienst als chauffeur bij de bevoorrading en transport. Na zijn opleiding volgde er een oproep voor vrijwilligers voor een transportbataljon. Geïnterviewde meldde zich. Hij gaat in op de voorbereiding, zijn reis naar en zijn taken in het uitzendgebied. Hij zag veel leed. Tijdens het konvooirijden werd geïnterviewde veelvuldig beschoten. Richting het einde van zijn uitzending stegen de spanningen en ging het neutraliteitsmandaat wringen. Hij beschrijft hoe een collega omkwam en hoe dat de sfeer beïnvloedde in de groep. Hij blikt terug op zijn terugkomst in Nederland. Het omschakelen was erg lastig, hoe voelde zich onbegrepen en sprak niet over zijn ervaringen. Het enige waar hij voor leefde was de band waar hij in speelde. Lotgenotencontact hielp hem ook niet. Toch bracht dit hem op het spoor van hulpverlening. Op die manier kwam hij uit het dal dat PTSS voor hem was. In 1997 besloot hij een schrijfopleiding te gaan volgen. Het begin was opnieuw lastig maar in het tweede jaar vond hij zijn weg. Al vanaf het begin speelde de veteranenstatus een grote rol in zijn schrijverschap. In 2007 schrijft geïnterviewde voor veteranenblad Checkpoint.