15 maart 2022
‘Dat ik last had van nachtmerries vond ik niet zo gek na mijn uitzendingen. Vanaf het moment dat ik me realiseerde dat ik ermee aan de slag moest heb ik verschillende vormen therapie gehad. Dankzij mijn hulphond kon ik weer slapen en kreeg ik energie voor andere dingen, zoals trainen op het MRC.’
‘Toen ik mee mocht doen aan de Invictus Games in Sydney was mijn doel om te zwemmen zonder een paniekaanval te krijgen. Dat is me niet gelukt. In de finale ging het even mis, maar gelukkig kon ik mezelf herpakken. Mijn dochter was mee en ik vond het geweldig om haar te kunnen laten zien dat je doelen kunt bereiken door hard te werken.
Die tijd in Sydney heeft een grote impact op me gehad. Ik wil weer vooruitkijken. Ik kan nu beter inschatten wat ik kan. Van mijn teamgenoten heb ik veel geleerd, want iedereen gaat anders met zijn situatie om en die verhalen zijn inspirerend. Sinds Sydney zit ik in een opwaartse spiraal. En nu de volgende editie van de Invictus Games. Ik verheug me op deze nieuwe stap.’
‘Nadat ik het slechte nieuws van MS kreeg, heb ik nog vijf jaar kunnen werken. Nadat ik werd afgekeurd, moest ik op zoek naar een andere invulling. Trainen voor de Invictus Games was daar een van. Gelukkig heb ik een goede fysiotherapeut, die behoorlijk fanatiek is. Hij daagt me uit en trekt op het goede moment aan de rem. Precies wat ik nodig heb. Ik moet sporten, anders ga ik hard achteruit.
‘Mijn deelname in 2018 in Sydney was mijn mooiste ervaring “ever”. Ik moest hard trainen om de 100 meter te kunnen rennen, want hardlopen lukte indertijd helemaal niet meer. Wat een overwinning toen het lukte, zo goed en kwaad als het ging.
Deze keer ga ik powerliften en roeien. Hoe fantastisch het in Sydney ook was, ik vond het jammer dat het zo ver weg was, want ik had graag familie en vrienden in het publiek gehad. In Den Haag kan mijn hele gezin erbij zijn. Dat vind ik zo’n eer. Voor mij is straks de cirkel rond: in Sydney ging het om het sportieve, in Den Haag kan ik mijn gezin de erkenning en waardering voor veteranen laten voelen.’
‘Tijdens mijn derde uitzending liep ik een voedselvergiftiging op, die bacterie heeft mijn lichaam veel schade toegebracht. Thuis loop ik met een stok, buitenshuis heb ik een rolstoel nodig. In 2019 kwam daar ook PTSS bij, als gevolg van die tweede missie. Sport helpt me. Ik kan mijn energie kwijt in het rolstoelbasketbal en tijdens het handboogschieten draait het om de rust in mijn hoofd.’
‘Toen ik in 2018 eervol de dienst verliet, vond ik dat zwaar. Ik miste het enorm. Door deelname aan de Invictus Games voel ik me weer verbonden. Het team is een goede afspiegeling van Defensie, je klikt met elkaar en begrijpt elkaar. We delen een militaire trots, we staan allemaal voor het werk dat we deden. Men zegt dat sport verbroedert. Dat hebben wij helemaal niet nodig, want wij zijn al met elkaar verbonden.’
