Brothers in arms Frank en Arno

Arno, hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

‘Bij onze opkomst in Assen. Iedereen werd ingedeeld, maar wij twee bleven over. Dat overblijven werd een rode draad door onze diensttijd. In Libanon was er voor ons ook geen plek bedacht toen we aankwamen. We staan ook niet op de lijsten in het grote herinneringsboek van Libanon. En op de lijsten om bevorderd te worden tot korporaal ontbraken onze namen ook. Dat laatste kan ook komen doordat we af en toe te laat kwamen. Na drie dagen in Assen hadden we de marechaussee al aan de lijn.’

Frank, wat is je favoriete herinnering aan je diensttijd?

‘Toen wij net een maand in Libanon waren, was het oud en nieuw. We stonden op het dak van het hoofdkwartier in Haris met een klein groepje. Elke oudejaarsavond denk ik er wel even aan. Bijzonder om daar toen onder de sterrenhemel te staan. Je stond natuurlijk wel altijd op scherp, zelfs als je naar de wasvrouw ging in het dorp. Je had altijd je geweer bij je.’