Stemmen na de missie

Shanna Baauw is sergeant-majoor bij het verbindingsbataljon in Stroe en is Uruzgan- en Maliveteraan.

‘We hebben het zo goed in Nederland, mensen realiseren zich dat vaak nauwelijks. Pas in Afghanistan voelde ik dat heel scherp.’ Over de missie zelf is ze achteraf sceptisch. ‘De wereld is oneerlijk. We komen tijdelijk iets halen of brengen, en dan trekken we ons terug omdat we hebben gehaald wat we nodig hadden.’ Het Westen overschat zichzelf: ‘Het is een soort utopie, wij denken alles naar onze hand te kunnen zetten. Wat hebben de Afghanen er eigenlijk aan gehad, waarom moesten we hen zo nodig naar de 21e eeuw brengen?’

Dominic Hoogsteder, gepensioneerd luchtmachter, was als majoor VN-waarnemer in Kosovo en Sarajevo.

‘We moesten iedere dag onder andere rapporteren over aantallen dodelijke slachtoffers. De vele gewonden telden niet eens mee, en dat was het dan. Verder ging de VN-interesse niet en ging de ellende gewoon door. Ik werd cynisch over de internationale politiek.’ Hoogsteders vertrouwen in de eigen Nederlandse politiek kreeg vervolgens ook een deuk. Dat kwam door Srebrenica. ‘Dutchbat werd op een mission impossible gestuurd. De verantwoordelijke politici hebben het conflict nooit goed begrepen.’

Auke Osinga, nu KLM-medewerker op Schiphol is uitgezonden naar Libanon.

Over de ‘grote politiek’ werd Osinga blijvend kritisch na zijn missie. ‘Het gaat om macht en geld. Als er niets te halen is, zoals olie, doet het Westen niks.’ Ook op Nederland is hij kritisch: ‘We doen graag mee aan missies, maar eigenlijk zonder dat we daar de capaciteit voor hebben, mede door alle bezuinigingen. Volgens mij gaat het er de politici dan alleen maar om mee te kunnen praten bij het grote internationale spelletje.’