15 oktober 2021
Vandaag, 13 oktober, zit W. met zijn gezin in Islamabad (Pakistan) in een safe house, in afwachting van een vlucht naar Nederland. Die zal waarschijnlijk via een tussenstop lopen. Na een onderduik van bijna twee maanden, is het gezin afgelopen weekend met hulp van Amerikanen Afghanistan uitgekomen. Een dag voor Nederland eindelijk besloten heeft 2100 mensen op te halen uit het land.
De afgelopen vier weken konden W. en de zijnen onderduiken bij een gezin in een relatief rustig deel van Kabul, waar ze twee kamers en een eigen keuken tot hun beschikking hadden. Daarvoor zaten ze op kleine kamertjes, soms zonder ramen, en hoorden ze ’s nachts geregeld schoten. Een keer moesten ze in het holst van de nacht halsoverkop naar een hotel uitwijken, omdat er in de buurt waar ze verbleven een razzia gaande was.
Ik heb de afgelopen maanden dagelijks met W. geappt, soms uren lang. We hadden het over Afghaans en Nederlands eten, over zijn plannen voor een loopbaan in Nederland, ik werd deelgenoot van W.’s vreugde over de eerste stappen van zijn jongste dochter en we bleken een liefde voor katten en boeken te delen. En uiteraard hadden we het ook veel over zijn zorgen of hij ooit het land nog ooit zou uitkomen. Maar het komt goed: W. komt met zijn vrouw en kinderen naar Nederland en is vooral heel blij dat ze niet langer bang hoeven te zijn. ‘Living without fear, to me that ’s paradise.’
