24 oktober 2022
Geen enkel land buiten het Warschaupact ontving destijds zo veel militaire steun vanuit Moskou als Indonesië. De wapendeals omvatten onder andere MiG-17, MiG-19 en MiG-21 straaljagers, Il-28 Beagle straalbommenwerpers, hypermoderne Tu-16 Badger straalbommenwerpers, Komar-klasse patrouilleboten met geleide wapens, Whiskey-klasse onderzeeboten, Skory-klasse jagers en een Sverdlov-klasse kruiser.
De levering van deze wapens was geen groot geheim, het stond gewoon in de krant. De materiele steun ging gepaard met personele ondersteuning: Indonesische militairen volgden opleidingen in de Sovjet-Unie en honderden Russische instructeurs en technici vertrokken naar Indonesië.
Desondanks hadden de Indonesische strijdkrachten moeite de nieuwe wapens te bemannen en onderhouden. De Indonesische militaire leiders maakten daarom de inschatting dat ze pas in 1963 een invasie zouden kunnen uitvoeren. Maar Soekarno kon zo lang niet wachten.
Actieve deelname van Russische militairen zou de oplossing kunnen bieden, maar het was ook een zeer riskante zet. Nederland was immers een NAVO-lidstaat. En hoewel Nederlands Nieuw-Guinea buiten het NAVO-verdragsgebied lag, was het maar de vraag of de Verenigde Staten passief zouden toekijken bij Russische agressie tegen Nederlandse strijdkrachten.
Lees het verhaal over Russische onderzeeboten in NNG in 1962 in Checkpoint 07.
