leesverhaal
30 april 2026
Veteraan Alice staat in de erecouloir met haar gedachten bij haar oma, die de Japanse interneringskampen overleefde. Tijdens 4 en 5 mei komen haar familiegeschiedenis en haar eigen ervaringen op missie samen. ‘Het idee om mee te doen aan de erecouloir ontstond aan de keukentafel bij mijn moeder. Ik las erover in Checkpoint en sprak er meteen met haar over. Al snel ging het over mijn oma. Zij heeft in de Japanse interneringskampen gezeten. Toen voelde ik: dit wil ik voor haar doen. Het is een eerbetoon aan haar.’
‘We gaan ieder jaar naar de Dam, altijd met haar in gedachten. Niet alleen voor haar, maar voor iedereen die dit heeft meegemaakt. In de verhalen van anderen herken ik veel. Dat vind ik mooi en belangrijk.’
‘Wat het voor mij betekent om mee te doen? Het gaat minder over mijn eigen missie en meer over herdenken in brede zin. Bij de marine zat ik vaak op zee. Daardoor sta je soms verder af van wat er op land gebeurt, zoals in Eritrea. Op het schip hadden wij het redelijk goed. Maar als je aan land komt, zie je een andere wereld. Tijdens UNMEE, voor de kust van Massawa in Eritrea, maakte dat veel indruk. Je ziet mooie Victoriaanse gebouwen, maar ook sporen van zware gevechten. Dat contrast tussen schoonheid en vernietiging blijft bij mij. Dan besef je hoe dun de scheidingslijn is tussen leven, dood en herinnering.’
Veteraan erecouloir
Koninklijke Marine
'Veteraan zijn maakt mij trots. Ik sta daar bewust bij stil.'
‘In de erecouloir denk ik vaak aan de verhalen van mijn oma. Ze had bijna niets te eten in het Japanse interneringskamp. Een kommetje water met een paar blaadjes spinazie. Mijn oom was toen tien en ging kikkertjes vangen om op te eten om iets binnen te krijgen. Die verhalen werden vroeger wel verteld, en maakte indruk op mij. Maar over het echte leven in het Japanse interneringskamp sprak mijn oma niet veel. Maar sommige verhalen kende ik wel. Ik ga ook elk jaar de Nationale herdenking 15 augustus 1945 in Den Haag. Dat hoort bij mij.’
‘4 en 5 mei zijn voor mij heel belangrijk. Voor veteranen, maar ook voor alle slachtoffers van oorlog. Als ik zie wat er nu in de wereld gebeurt, breekt dat mijn hart. Ik kan er niets aan doen, maar ik kan wel herdenken. Een goede vriendin van mij komt uit Oekraïne. Zij heeft familie en vrienden verloren. We praten daar regelmatig over. Dan denk ik ook aan mijn eigen ervaringen op missie. Natuurlijk in een andere context maar wel herkenbaar. Dat maakt de herdenking voor mij ook weer actueel.’
Veteraan Alice staat op 4 mei in de erecouloir op de Dam in Amsterdam.
