leesverhaal
18 april 2024
Kameraadschap – dát is waar werken bij Defensie om draait voor Buddy. Eén is geen, is de les die hij nooit is vergeten. “Onderling is het geweldig, ook al zit je in een oorlogsgebied. De saamhorigheid is uniek”, vertelt Buddy. “Wanneer je iets samen doet of beleeft, geeft dat meer betekenis. Dat kunnen mooie dingen zijn, maar ook de pijn wanneer iemand omgekomen is.” Buddy vindt dat je de herinneringen die je samen maakt ook samen levend moet houden. “We moeten met elkaar blijven praten en de verhalen over oorlog en vrede samen blijven vertellen. Dat is een belangrijk onderdeel van herdenken.”
Als iemand mij vraagt of ik morgen weer op uitzending wil, zeg ik volmondig ‘ja’
Buddy
Daarom is Buddy blij en trots dat hij op 4 mei op de Dam mag staan. Hij zal er stilstaan bij zijn omgekomen vrienden en collega’s. Maar ook bij het feit dat we het in Nederland goed hebben. “Als je maandenlang verblijft in een gebied waar oorlog is of wordt gevoerd, leer je waarderen wat je thuis hebt. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Mensen in uniform, zoals ik, knokken ervoor om te kunnen leven op de manier waarop wij nu leven in Nederland.”
Buddy weet waar hij over praat. Tussen 2001 en 2011 ging hij vijf keer op uitzending: drie keer op vredesmissie naar Bosnië en twee keer naar Afghanistan, waar nog een conflict aan de gang was. Wat Buddy het meest is bijgebleven, is zijn eerste Kerst in oorlogsgebied. Dat was in Bosnië, tijdens zijn eerste uitzending. In een klein dorpje waar zijn team verbleef, organiseerde hij met collega’s een dag voor de kinderen, met spelletjes, activiteiten en kerstcadeautjes. “Het hele dorp liep uit, we hadden onvoldoende cadeaus. We zochten in onze tenten en tassen naar iets bruikbaars om in te pakken”, herinnert Buddy zich. “Hoewel ik voor het eerst niet thuis was met Kerst, overheersten dankbaarheid en vreugde.”
Nog altijd is Buddy dankbaar dat hij bij Defensie werkt. Niet alleen omdat hij mensen mag helpen, maar ook omdat hij er zelf door werd geholpen. Al op jonge leeftijd kwam hij op straat terecht. “Militair worden was mijn redding”, stelt hij overtuigend. Als 20-jarige werd hij op de kazerne aangesproken door majoor Willem van Doorn. Die zei: ‘Jij hoort bij mij, over een half jaar ga je mee op uitzending’. Buddy was blij. “Als militair doe ik het voor de uitzendingen. Als iemand mij vraagt of ik morgen weer op uitzending wil, zeg ik volmondig ‘ja’. Ik heb ontzettend veel geleerd in mijn tijd bij Defensie en ben van soldaat doorgegroeid tot sergeant-majoor. Ik draag het uniform met trots.”
Momenteel is Buddy recruiter binnen Defensie. Daarnaast is hij een actieve en betrokken veteraan. Hij maakt vlogs die hij deelt op zijn eigen social-mediakanalen, is onderdeel van de Rotterdamse Stichting 010Veteranen en geeft regelmatig les op scholen. Zijn eigen ervaringen staan daarin centraal. “Ik heb zelf kansen gekregen en gegrepen. Ik wil anderen helpen door hen te laten beseffen: je kunt meer dan je denkt”, vertelt hij. Daarnaast deelt hij op scholen verhalen over wat hij heeft meegemaakt en wat het betekent om in vrijheid of juist in oorlog te leven. “Ik wil mensen – ongeacht leeftijd of niveau – graag meegeven dat ze moeten waarderen wat we hier hebben. Onze vrijheid is van onschatbare waarde.”
Fotograaf: Birthe Kulik
Lees meer verhalen van veteranen die dit jaar en eerdere jaren in de erecouloir staan.
