leesverhaal
30 april 2026
Veteraan John staat op 4 mei samen met zijn schoonzoon Joshua in de erecouloir op de Dam. Voor hem is het een moment van erkenning, herinnering en trots. ‘Toen ik hoorde dat ik samen met mijn schoonzoon mee mocht doen aan de erecouloir, raakte mij dat meteen. Het is bijzonder om daar samen te staan. We horen bij verschillende generaties, maar op dat moment staan we naast elkaar met hetzelfde doel. Toen we het bericht kregen, appte ik hem meteen. Dat ging de hele avond door. Dit moment delen we echt samen.’
‘Toen ik terugkwam uit Libanon, kregen we op Schiphol een korte ontvangst. Daarna stonden we er eigenlijk alleen voor, terwijl we nog jonge dienstplichtigen waren. Ik had toen weinig met het veteraan zijn. Dat veranderde pas elf jaar geleden, toen we namens de UNIFIL-missie de Nobelprijs voor de Vrede kregen. Toen voelde ik voor het eerst echte erkenning. Dat was voor mij een omslagpunt. Wel pas zo’n 25 jaar na mijn uitzending. Het voelde laat, maar het deed me wel iets.’
‘Mijn vrouw heeft daar een grote rol in gespeeld. Zij heeft mij daarin gesteund en aangemoedigd om het draaginsigne voor de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst te nemen. Dat is bijzonder, want voordat ik op missie ging, was ze daar juist fel op tegen. Ze zei toen: ‘Als jij gaat, stop ik met onze relatie.’ Dat laat zien wat zo’n uitzending ook betekent voor het thuisfront.’
Veteraan erecouloir
Landmacht
'Voor mij betekent veteraan zijn niet perse vechten. Het betekent dienen.'
‘Voor mij betekent meedoen aan de erecouloir stilstaan bij vrijheid. Vrijheid waarvoor ik mij heb ingezet en die nu kwetsbaar lijkt. Je staat daar niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen die zijn gevallen en voor alles wat er is gebeurd. Voor mensen die hun verhaal niet meer kunnen vertellen. Voor mij is 4 mei een moment om na te denken, terug te kijken en te beseffen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is.’
‘In de aanloop naar 4 mei merk ik dat mijn missie weer dichterbij komt. Zeker nu je ziet wat er in Libanon gebeurt en is gebeurd. Ik zie beelden, hoor verhalen en herken plekken. In Libanon waren we niet alleen militair. We waren er ook voor de mensen. We hielpen burgers en gingen bij hen op bezoek. We hebben een weeshuis ‘geadopteerd’. Doordat wij er waren, was er rust. Dat maakte veel indruk. Het doet pijn om te zien wat er nu gebeurt. Beiroet is voor mij een bekende stad. Als ik zie wat daar nu gebeurt, vraag ik me soms af: ben ik er voor niets geweest? Mijn vrouw zegt dan: ‘Nee, je hebt mensen daar een beter leven gegeven.’ Daar houd ik mij aan vast.’
Veteraan John staat, samen met zijn schoonzoon Joshua, op 4 mei in de erecouloir op de Dam in Amsterdam.
