leesverhaal
29 april 2026
‘Al zolang ik mij kan herinneren, kijk ik op 4 mei naar de herdenking op de Dam. Dat maakt altijd indruk op mij. Dat ik daar nu zelf sta, samen met mijn schoonvader, vind ik heel bijzonder. Voor mij is herdenken ook persoonlijk. Mijn overgrootvader is op 4 januari 1944 gefusilleerd in Aken. Hij hoorde bij een verzetsgroep, ‘de Zwarte Plak’. Deze groep hielp geallieerde parachutisten om onder te duiken. Dit verhaal leeft sterk in mijn familie. Op 4 mei denk ik aan alle mensen die alles hebben gegeven voor onze vrijheid.’
‘Meedoen aan de erecouloir doe ik bewust. Ik sta daar niet omdat het hoort, maar omdat ik voel dat het nodig is. Mijn eigen missies hebben dat gevoel sterker gemaakt. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Overal ter wereld werken mensen daar elke dag aan, ieder op hun eigen manier. Soms lijkt het alsof we in Europa vergeten hoe kostbaar vrijheid is. Gelukkig zie ik dat de aandacht daarvoor weer groeit. Zeker op 4 mei, als heel Nederland meekijkt, hoop ik dat meer mensen echt beseffen wat vrijheid betekent.’
Veteraan erecouloir
Koninklijke Marine
'Veteraan zijn betekent voor mij dat je de taak hebt om je verhaal te vertellen. Wat je hebt gezien en wat je hebt geleerd.'
Ik ben bij de Koninklijke Marine gegaan vanwege de humanitaire kant. Dat is voor mij altijd belangrijk geweest. De missies die ik heb gedaan in Afrika, onder andere rond Ebola, hebben veel indruk op me gemaakt. Je werkt daar met mensen die weinig kansen hebben. Vaak hebben zij geen andere keuze. Dat zet je aan het denken: wie heeft het goed in de wereld en wie heeft hulp nodig? Het is niet zwart-wit, zoals soms wordt gedacht. Je helpt mensen echt, en dat neem ik voor altijd mee.’
In de erecouloir denk ik aan de mensen die hun leven hebben gegeven voor een vrij Europa, maar ook aan de conflicten van nu die spelen en aan wat ik zelf heb gezien. Aan de humanitaire kant van militair optreden. Alles komt samen op dat moment. Voor mij betekenen 4 en 5 mei stilstaan en doorgeven. Stilstaan bij wat is geweest, en doorgeven hoe goed we het hier hebben.
‘Dat ik dit samen met mijn schoonvader mag doen, maakt het extra bijzonder. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. We hebben er veel over gesproken. Elf jaar geleden ging ik met hem mee naar de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede. Ik droeg mijn nette marinetenue en kreeg daar veel reacties op. Veteraan zijn betekent voor mij dat je de taak hebt om je verhaal te vertellen. Wat je hebt gezien en wat je hebt geleerd. Niet om indruk te maken, maar om bewustzijn te creëren. Dat probeer ik ook op 4 mei te doen.
Joshua staat, samen met zijn schoonvader John, op 4 mei in de erecouloir op de Dam in Amsterdam.
