leesverhaal
27 juli 2026
Was: OPS 299 Squadron
Is: officier toegevoegd Operation Coordination Center DHC
Missies: Macedonië/Albanië (1999), Kosovo (2000), Kroatië (2001), Afghanistan (2005, 2006, 2007, 2008, 2010)
Mirjam over Jendy: ‘Zij is een pionier, krachtig en heel attent.’
‘In 1994 bij 299 Squadron. Zij was vlieger, ik kwam binnen als onderofficier OPS en merkte al snel: dit klikt. Wij werkten met de Bölkow-helikopter en vormden later het “Always”-detachement, met een knipoog naar het merk dat de slogan had “voor een veilig gevoel”. Dat stond zelfs op onze badge.’
‘Voor Bosnië hebben we 9 maanden op 72 uur ‘notice to move’ gestaan. Er waren nog geen mobieltjes, dus je moest altijd bereikbaar zijn. Als de telefoon ging op een gek tijdstip, schrok je meteen: dit kan ’m zijn. We wilden graag gaan, iets betekenen voor de bevolking. Uiteindelijk ging het niet door. In 2010 gingen we samen naar Afghanistan. In Kandahar lagen we in dezelfde slaapcontainer en werkten we als liaisonteam in het Canadian Joint Operations Command (CJOC). Dat paste ons goed: snel schakelen, mensen kennen, problemen zien en direct oplossen. Jendy zat in een lastige fase door een zware scheiding, ik had al een zware break-up achter de rug en juist daar vonden we steun bij elkaar. Dan ben je niet alleen collega’s, maar ook elkaars vangnet. Vaak lagen we in bed te kletsen van de hak op de tak. Moest de ene eigenlijk gaan slapen omdat de wekker weer vroeg zou gaan, kwam de ander weer met een nieuw verhaal dat echt nog even gedeeld moest worden. Heerlijk!’
‘We werkten met alle landen in een opstelling die doet denken aan NASA, een theateropstelling van bureaus en allerlei grote schermen voor ons met informatie over het missiegebied. Het moment dat je tijdens een operatie hoorde “Rolex + nul”. Dan staat alles “aan”. Je voelt de spanning, de focus, maar ook die gezamenlijke energie: dit is waar we altijd voor getraind hebben. Dat gevoel is moeilijk uit te leggen, maar het verbindt enorm.’
We bellen elkaar nog steeds meerdere keren per week.
Was: instructeur-vlieger 299 Squadron op de BO-105CB (Bölkow-helikopter)
Is: burger stafofficier Rotary Wing bij Staf CLAS
Missie: Afghanistan (2010)
Jendy over Mirjam: ‘Zij is gedreven, toegewijd en heeft een gouden hart.’
‘Tijdens een Daily Update Brief in het CJOC zat iedereen paraat. Een Estse officier presenteerde en struikelde steeds over “alpha company”, wat in zijn uitspraak “halva company” werd. Het hoofd CJOC riep naar hem: “Speak up!” Hij ging steeds rechter staan en praatte omhoog, tot hij letterlijk op zijn tenen stond. De hele zaal probeerde serieus te blijven, maar we gingen stuk. Dat soort humor heb je echt nodig. Tijdens een briefing meldde iemand ook een keer dat een colonne op een “pleasure plate” was gereden, terwijl zij “pressure plate” bedoelde. De kolonel reageerde bloedserieus en streng, terwijl iedereen wist wat er misging. Naast me gleden mensen van hun stoel van het lachen.’
‘De geur van de “swamp” in Kandahar, een plek waar alle dixies werden geleegd. Als de wind verkeerd stond, rook je de “poo pond” of “shit pit” op de hele basis. En dat hele fijne stof: als je flitste, zag je niks meer op foto’s. Maar ook de combinatie van alles: de spanning van operaties of als het alarm van de “giraffe” afging voor een inkomende raket en je binnen drie seconden plat moest liggen. En tegelijk de kameraadschap, midden in een oorlog en toch samen lachen.’
‘We bellen elkaar nog steeds meerdere keren per week, vaak met beeld. Het voelt dichtbij. We helpen elkaar met werk en privé, die band is gebleven.’
‘Wij houden van gadgets, techniek en AI, wij omarmen alles. Ik hoop dat we ooit niet meer hoeven te bellen, maar echt als hologram bij elkaar op de bank zitten.’
