Veteranenondersteuner Eike-Jan

Confrontatie

De eerste keer dat hij op pad ging, staat nog scherp op zijn netvlies. Samen met een collega ging hij naar een adres nadat een vrouw had gebeld: haar man was weggelopen en was in paniek. De situatie was onduidelijk en spannend. ‘Dat was meteen een flinke confrontatie,’ zegt Eike-Jan nuchter. ‘Maar gewoon naartoe gaan en erin gestapt.’ Er is geen vast stappenplan dat precies vertelt wat je moet doen. Je belt aan, gaat in gesprek en probeert eerst rust te brengen, vooral bij degene die het dichtst bij de situatie staat. In dit geval de partner. Pas later kwam de veteraan zelf weer in beeld. Het liep uiteindelijk goed af, maar de ervaring bleef hem bij. Het liet zien waar nuldelijnsondersteuning om draait: er zijn voor de veteraan én voor de relaties om hem heen, ook als je van tevoren niet weet wat je aantreft.

Een beladen voorwerp

Het werk van Eike-Jan brengt verhalen met zich mee die blijven hangen. Niet alleen de zware, maar juist ook de onverwachte. Zo sprak hij op een beurs een oudere vrouw die hem apart nam. Haar man, een Indië-veteraan, was overleden en had al die jaren een pistool verborgen gehouden. De kinderen wisten van niets en zij wist niet wat ze ermee moest doen. Ze was bang om naar de politie te gaan. Eike-Jan ging met haar in gesprek en hielp haar stap voor stap verder. Na overleg en nader onderzoek is het pistool uiteindelijk door Eike-Jan, samen met een collega-veteranenondersteuner die werkzaam is bij de politie en bevoegd was om het pistool in een wapenkluis te vervoeren, overgedragen aan Museum Bronbeek. Daar is het, samen met het verhaal over de herkomst, tentoongesteld.

Eike-Jan ging met haar mee naar de overhandiging. Daarna aten ze samen een blauwe hap in het naastgelegen restaurant ‘Kumpulan’ en kregen ze een rondleiding over het landgoed. Zo kreeg een beladen voorwerp een nieuwe betekenis en werd de hulpvraag van deze nabestaande op een mooie manier afgerond. ‘Dat zijn ook de bijzondere kanten van dit werk,’ zegt hij.

Perspectief

Naast zijn werk als veteranenondersteuner staat Eike-Jan ook regelmatig op informatie- en voorlichtingsdagen. Zo was hij aanwezig bij de Invictus Games in Den Haag, waar hij als zichtbaar aanspreekpunt rondliep voor veteranen, relaties en vrijwilligers. Samen met collega’s bood hij een luisterend oor aan iedereen die daar behoefte aan had. Volgens Eike-Jan is het belangrijk om niet alleen oog te hebben voor de veteraan, maar ook voor de mensen eromheen. Partners, kinderen en andere naasten worden soms vergeten, terwijl zij juist als eerste merken dat het niet goed gaat. Zij kunnen daarom ook bij de veteranenondersteuners terecht.

Tot slot merkt hij dat veel veteranen worstelen met hun ervaringen, zeker als er in de actualiteit opnieuw conflicten spelen. Toch probeert hij hen ook een ander perspectief te geven: ‘…hun inzet is niet voor niets geweest.’ Naast moeilijke herinneringen zijn er ook veel goede dingen gedaan. ‘Dat besef kan helpen om anders naar het verleden te kijken.’