leesverhaal
20 juli 2026
‘We leerden elkaar kennen in 1981 tijdens de taptoe in Kaatsheuvel. We zijn daar in 1988 gaan samen wonen en er altijd gebleven, met uitzondering van een jaar in Engeland toen Hans daar een studie volgde. Het was een bewuste keuze om in Nederland te blijven. Ik had hier mijn familie, mijn werk, mijn vrienden. Ik heb bij de woningcorporatie onbetaald verlof gekregen voor dat jaar in Engeland, zodat ik daarna weer kon terugkomen.’
‘Hans was ongeveer zijn hele loopbaan zelden thuis door de week. Ik heb nooit gedacht: waar ben ik aan begonnen? Ik ben vrij nuchter. Het loopt zoals het loopt en je doet wat nodig is. Toen Hans in 2007 voor zeven maanden naar Afghanistan ging, hadden we net een huis gekocht. Op de dag dat hij vertrok, startte de bouw van onze woning. Dat was best een hectisch tijd. Onze zoons waren toen 8 en 10 jaar. We hebben ons leven zoveel mogelijk gewoon laten doorlopen. Als Hans als commandant op tv kwam, zaten we met z’n drieën voor de buis. Dat vonden we allemaal heel bijzonder. We hebben als gezin ook altijd gewoon kunnen praten over Hans’ uitzending, dat was nooit een lastig onderwerp. Niet tijdens en ook niet erna.’
Eigenlijk was ik ook te druk om bang te zijn voor wat er allemaal zou kunnen gebeuren.
Marjon
‘Eigenlijk was ik ook te druk om bang te zijn voor wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Het was tenslotte best wel een gevaarlijke situatie indertijd, met onder andere de Slag om Chora. Contact tijdens de uitzending verliep voornamelijk via mail. Ik had een hekel aan bellen vanwege de vertraging op de lijn. We mailden bijna elke dag. Zo bleven we in contact en op de hoogte.
‘Ik ben nooit naar thuisfrontdagen geweest. Ik rende al de hele week om alles draaiende te houden. En iedere zaterdag stond ik wel ergens langs de lijn bij de jongens. Daarbij had ik de behoefte niet en kende ik voldoende mensen die er voor mij waren als het nodig was. Als je het druk hebt, vliegt de tijd.’
