leesverhaal
29 april 2026
Na terugkomst probeerde hij zijn leven weer op te pakken, maar dat ging niet zonder slag of stoot. ‘Een paar jaar na de uitzending begon het,’ vertelt hij. ‘Veel dromen. Onrust. Maar toen ik daarover belde, kreeg ik te horen: ‘Dat hebben we allemaal wel eens.’ Dat viel me zo tegen dat ik het daarna maar liet zitten.’ Hij stortte zich op werk, als een manier om niet te hoeven voelen.
Maar de klachten verdwenen niet. In 2017 ging het mis. Aris belandde in het ziekenhuis na een poging tot zelfdoding. ‘Daarna volgden opnames en therapieën. Ik stond overal voor open,’ zegt hij. ‘Maar het bleef zoeken naar iets wat écht hielp.’
De doorbraak kwam toen zijn vrouw via een lezing van generaal buiten dienst Peter van Uhm hoorde over assistentiehonden. Ze stelde voor om een aanvraag te doen. Aris ging het traject in via Hulphond Nederland. Na twee jaar wachten was het zover. De eerste ontmoeting met Ties staat nog helder op zijn netvlies. ‘We zaten in de kamer en ik vroeg: waar is die hond eigenlijk? Bleek hij al boven op mijn bed te liggen,’ lacht Aris. ‘Toen dacht ik: dit is hem.’ Tijdens een eerste wandeling werd het gevoel bevestigd. Ties luisterde nauwelijks naar de trainers, maar kwam direct toen Aris hem riep. ‘Toen zeiden ze al: we weten genoeg. Deze hond past bij jou.’
Ties is een labrador met karakter: lief, maar ook vasthoudend. En dat is precies wat Aris nodig heeft. ‘Hij is een volhouder,’ zegt hij. ‘Als ik niet luister, blijft hij doorgaan tot ik wel moet.’ Vooral ’s nachts maakt Ties een groot verschil. Waar Aris vroeger wakker lag van nachtmerries, zorgt Ties nu voor rust. ‘Hij maakt me wakker als ik droom. Eerst blafte hij, nu doet hij het met een pootje of een lik. En hij blijft bij me tot ik weer in slaap val. Dat is winst.’
Ook overdag is Ties alert. Hij signaleert spanning nog voordat Aris die zelf doorheeft. Soms zit het verschil in ogenschijnlijk kleine momenten. Zoals die ene keer dat Aris een rondje wilde fietsen op zijn racefiets. ‘Ik stond klaar om te gaan en hij ging voor de deur liggen. Ik dacht: ik ga toch. Maar na een kwartier was ik weer thuis. Hij had allang door dat het niet goed zat.’ Of de eerste keer weer in de sneeuw. Iets wat Aris jarenlang vermeed vanwege herinneringen aan zijn uitzending. ‘Het gekraak van sneeuw riep te veel op. Maar Ties is gek op sneeuw. Hij gaat helemaal uit zijn plaat. Dan zal je toch naar buiten moeten. Vorig jaar deed ik zelfs een Biatlon wedstrijd. Dat was echt een overwinning.’
Wat Aris hoopt dat mensen meenemen uit zijn verhaal? ‘Dat er hulpmiddelen zijn om verder te komen. Genezen is een groot woord,’ zegt hij eerlijk. ‘Maar als iemand een stapje zet en daarbij geholpen wordt, dan is mijn doel bereikt.’ Met Ties aan zijn zijde zet Aris die stappen. Elke dag opnieuw. Misschien niet altijd groot, maar wel stap voor stap… voorwaarts.
