leesverhaal
5 februari 2026
‘We hebben elkaar via een vriendin van mij leren kennen. Zij was toen ook single en via een vriendin van haar kwam ter sprake dat twee jaargenoten van haar vriend ook vrijgezel waren en of die mannen iets voor ons zouden zijn. Ik had maar één eis, namelijk dat hij langer was dan ik. Van die twee mannen was Otto dat en zo geschiedde.
In 2006 zijn we getrouwd. In de vier jaar dat we elkaar kenden vóór ons trouwen is hij in totaal zo’n twee jaar op zee geweest. Als iemand lang is weggeweest, moet je wennen als hij er weer is. Daarom zei ik grappend dat hij minimaal twee weken vóór de bruiloft thuis moest zijn. Anders zou ik trouwen met een ‘vreemde’. En misschien zou ik mijn jawoord dan wel helemaal niet meer willen geven.’
“In de vier jaar dat we elkaar kenden vóór ons trouwen is hij in totaal zo’n twee jaar op zee geweest”
Judith
‘Otto is in 2011 weggegaan bij de marine. Het jaar erop is hij reservist geworden. Naast zijn fulltime baan als projectmanager geeft hij als reservist nieuwe reservisten les in militaire ethiek en maritime warfare, en hij is onderdeel van de marinedraagploeg bij uitvaarten. En dan is hij ook nog voorzitter van de turnvereniging in Alkmaar en bij verkiezingen vrijwilliger op een stembureau. Voor ons gezin betekent dat een vader en partner die heel betrokken is, maar van wie je de agenda een beetje moet managen. Hij doet enorm veel en dat voel je thuis.’
‘Hoewel ik de juf ben, helpt Otto onze dochters bij het huiswerk voor de exacte vakken. Dat moeten we dan wel strak plannen met zijn drukke bezigheden. Voor onze meiden zijn de activiteiten van hun vader ook een stille opvoeding in burgerschap: je doet niet alleen dingen voor jezelf, maar ook voor het grotere geheel.’
