leesverhaal
5 februari 2026
Is: freelance fietsreisbegeleider
Missies: UNTAC Cambodja (1992), KFOR-1 (1999), NTMI Irak (2009), Afghanistan (2014)
Arnold over Jaska: ‘Zij kan out of the box denken.’
Arnold: ‘In het begin was er een duidelijke gezagsverhouding, maar gaandeweg de uitzending trokken we steeds meer naar elkaar toe. Het was een bijzondere periode: de eerste maand leven in een puptentje, lange dagen, weinig privacy. Zij was iemand die dingen durfde te benoemen, wat iets écht zou betekenen voor de manschappen. Ze zat dicht op de groep, voelde goed wat er leefde en na vergaderingen spraken we vaak nog even na. Ze was en is betrouwbaar en oprecht. En ik vond het ook prettig af en toe verlost te zijn van de eindeloze mannenpraat.’
‘Bleven we beiden investeren in het contact. Hardlopen op zondagochtend werd een ritueel. Onze partners leerden elkaar kennen en dat klikte meteen, iets wat voor zo’n man/vrouwvriendschap bijna noodzakelijk is. Het moment dat we testamentair voogd werden voor hun kinderen, bevestigde voor mij hoe sterk onze band was.’
“De eerste maand op missie lagen we in een puptentje.”
Arnold
‘Zonder twijfel onze wervingsactie voor 160 Zwaar Transport: we hadden veel materieel maar weinig personeel. Onder het genot van een paar biertjes bedachten we een folder en zelfs een video. We bestickerden een trekkeroplegger en toerden langs kazernes om chauffeurs te werven. Het voelde als een soort minibataljon on tour. Het was absurd, maar precies daarom geweldig.’
‘We delen loyaliteit, hard werken en betrouwbaarheid. Het verschil zit vooral in onze blik: zij is opgewekt, creatief en ziet mogelijkheden; ik zie eerder de risico’s. Zij kon en kan mij spiegelen. Ze heeft weinig woorden nodig, maar raakt de kern. Die onbevangenheid, gecombineerd met enthousiasme, is haar geheime kracht. Ze heeft me geleerd dat je niet te snel moet oordelen. Dat situaties genuanceerder zijn dan ze lijken. En dat het vaak wél goedkomt.’
Is: manager in de zorg
Missies: KFOR-1 (1999)
Jaska over Arnold: ‘Hij kan mijn hoofd ordenen.’
Jaska: ‘In 1999 tijdens KFOR-1 in Kosovo. Arnold werd na aankomst in Nunspeet meteen uitgezonden, ik volgde iets later met 160 Zwaar Transportcompagnie. Ik was pelotonscommandant met de opdracht humanitaire konvooien te begeleiden: onder meer hout en dakpannen halen in Macedonië en Albanië.
Arnold was duidelijk, betrouwbaar en iemand bij wie je altijd terechtkon. Ik zat nog in mijn jongehondenfase, hij zag mijn kwaliteiten en heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven. Daar, tussen mijnenvelden en met groene helm op en scherfvest aan, ontstond een vriendschap die meteen goed voelde. Mensen vonden het soms raar, vroegen of er verliefdheid bij zat. Maar daar moeten we altijd om lachen. Ik spreek ook los met z’n vrouw af om iets leuks te doen.’
‘Toen ik net moeder was geworden in 2002. Hij kwam bij ons thuis op bezoek. Later liepen we samen hard. Ik ging met Arnold en zijn vrouw mee op reis naar Zuid-Afrika en ook gingen mijn moeder en ik met Arnold en zijn vrouw naar Peru. Na mijn scheiding waren ze er echt voor me, dat was ongelooflijk.’
“In Kosovo zag hij gelijk mijn kwaliteiten.”
Jaska
‘We zijn allebei daadkrachtig en “staan” voor de mensen die voor ons belangrijk zijn. Maar ik ben meer ruimdenkend, opgegroeid in een hippiegezin; hij is rechtlijniger en doelgericht. Hij ziet soms beren op de weg, waar ik juist denk: komt wel goed.’
‘We wonen nu in Apeldoorn en Soest en zien elkaar regelmatig. En toen ik dit jaar trouwde, hebben we dat natuurlijk gevierd met goed eten en een goed glas wijn. Het blijft een vriendschap waarin zorg, humor en vertrouwen centraal staan. En ik heb beloofd dat ik over twintig jaar zijn rolstoel zal duwen.’
