leesverhaal
9 juni 2015
“Gijs Wanders (samensteller van het programma in de Ridderzaal, red.) heeft me gevraagd voor het programma in de Ridderzaal. Daar had ik wel oren naar, maar op een voorwaarde: dat mijn buddy Marcel ook onderdeel van het programma mocht zijn. Marcel heeft het na zijn missie minder getroffen dan ik. Ik vind het leuk om mijn verhaal te vertellen en een mooi lied te zingen, maar de andere kant van de medaille wilde ik ook graag aan bod laten komen.
Bastiaan met zijn maten in Irak (1991)
Wij mariniers passen op elkaar. Dat wordt er vanaf het begin ingeramd. Op dag twee deden we bijvoorbeeld een brancardrace. Die duurde eindeloos. Een man op die brancard, de rest tilt. Door bos, zand, kuilen, modder ga je, en je mag dat ding nooit neerleggen. Zo leer je een ding: als er iets gebeurt, laat je niemand achter. Iedereen komt mee naar huis. Voor mij een reden om Marcel te betrekken bij het programma van de Ridderzaal.
Om een goed programma te maken zijn Gijs Wanders en ik naar Mali gereisd. Daar geraken was nog een heel gedoe. Ze waren druk bezig met het voorbereiden van een meerdaagse patrouille. ‘Ben jij ook van die Pavarotti-groep?’ vroeg iemand me. Ze hadden wel wat beters te doen dan met ons opnames te maken in de woestijn en zaten helemaal niet op onze komst te wachten.
Bastiaan tijdens de opnames in Mali (2015)
De ochtend van de opnames heb ik die jongens gezegd dat ik ze wel begreep en in hun plaats hetzelfde had gedacht: ‘Wat is dit nou weer voor flauwekul’. Ik legde uit dat ik in de Ridderzaal ook hun verhaal wil vertellen. Als een soort ambassadeur, aangezien ze dat zelf om veiligheidsredenen niet mogen. Ik kende de vader van een van die jongens nog van trainingen in Schotland en in Noorwegen, dat hielp ook. Ze wilden me een uniform en uitrusting geven, maar ik wilde in burger met hen mee. Ik kende mijn plek. Nou, toen was het ijs gebroken en hebben ze alles in het werk gesteld om ervoor te zorgen dat we prachtige beelden konden maken.
Op de dag dat een patrouille vertrekt treedt iedereen doorgaans aan. Dus ook toen die meerdaagse vertrok. Vorige keer had de commandant Brothers in arms gedraaid, nu wilde hij dat ik hen zingend uitgeleide deed. Om ze geluk te wensen op de patrouille ben ik op een verhoging geklommen en heb ik Toreador uit de opera Carmen gezongen.”
Op Veteranendag (27 juni 2015) treedt Bastiaan op in de Ridderzaal in Den Haag. De ceremonie is live te volgen via de website van de NOS. Bekijk ook de documentaire van de NTR Podium: Bastiaan Everink: Het geweld van de stem.
