leesverhaal
30 september 2026
Voor een schietvaardigheidstraining reden we bijna een uur naar een ‘schietrange’ in een woestijnachtig gebied buiten Kabul. Onderweg kwamen we niemand tegen, het leek er uitgestorven. Maar ter plaatse doken er al snel dorpelingen op, veelal jonge jongens. We probeerden ze op afstand te houden, maar daar was geen beginnen aan.
Tot mijn verbazing begonnen zij de munitiehulzen op te rapen. Die zijn gloeiend heet, maar ze waagden het erop. En met zoveel jongens was de concurrentie groot. Zo vlug als ze konden graaiden ze de hulzen tussen onze benen weg. Om ze om te smelten tot souvenirs voor de buitenlandse militairen, was de uitleg. Opnieuw werd ik geraakt door de harde realiteit. Voor veel Afghanen draaide het leven om overleven. Deze jongens gingen niet naar school, maar sprokkelden grondstoffen om iets te verdienen voor thuis. We besloten de schietoefening af te breken en maakten een foto met de ‘raapploeg van de dag’.
Afghanistan (2005-2006)
Destijds Public Affairs Officer op HQ ISAF in Kabul. Ze werkt nog steeds voor defensie als strategisch communicatieadviseur van de luchtmacht bij de kernstaf in Breda.
Jonge jongens graaiden de gloeiendhete hulzen tussen onze benen weg, om ze om te smelten tot souvenirs.
Inge
Later tijdens mijn missie zag ik op een markt dit hangslot in de vorm van een teckel. Van omgesmolten munitie, werd er gezegd. Hier gebruikten ze onze hulzen dus voor. Met mijn toenmalige buddy Cyrano thuis, een stoere black and tan teckel, moest ik deze wel kopen. Cyrano was mijn grote vriend, ‘mijn allesie’, hij ging overal mee naar toe, alleen niet naar het werk. Sinds mijn thuiskomst ligt het hangslot in mijn reisvitrine als herinnering aan hoe het leven ook kan zijn. Dit en ook andere reiservaringen hebben me geleerd tevreden te zijn met wat je in de basis nodig hebt om gezond en fit te zijn. De rest is luxe.”
