De onzichtbare frontliner

leesverhaal

23 april 2025

Veteranen die leren leven met hun trauma's. Zij nemen het heft in eigen hand en zetten letterlijk stappen naar een beter leven.

Ik heb… een uitdaging

‘Terwijl ik in 2000 al de diagnose PTSS kreeg, heb ik gewoon doorgewerkt tot 2020. Na de landmacht ging ik naar de politie en daarna aan het werk in de psychiatrische zorgverlening. Ik viel om toen mijn vrouw zwanger was van onze jongste en iemand mij vroeg “wie is George eigenlijk?” Ik moest erkennen dat ik dat niet meer wist. Ik kon niet meer.

Ik ging door mijn diepste dal en ben er nog niet helemaal uit. Bij de politie heb ik veel suïcides gezien en dat wilde ik echt niet, zeker ook niet voor mijn kinderen. Ik moest terug naar een basis die goed voelt: lekker lopen, rugzak op en gaan. Voor mij geeft die rugzak ook geborgenheid. Je voelt een druk op je schouders en heupen die je afleidt van de kilometers.

Langzaam maar zeker werd er een idee geboren. Ik wilde een eerbetoon brengen aan (oud-)collega’s die alles hebben gegeven, zowel fysiek als mentaal. Niet alleen aan veteranen maar aan alle ‘first responders’ (ik noem ze frontliners) en hun gezinnen die iedere dag een strijd voeren om deel te nemen aan het dagelijks leven.

Inmiddels organiseer ik met stichting De onzichtbare frontliner elk jaar een sponsormars van 112 kilometer in 24 uur. In dat etmaal pel je jezelf helemaal af. Je sleept elkaar erdoorheen. Met de opbrengsten steunen we frontliners én hun omgeving tijdens hun diagnosetraject. Het is in die periode zó belangrijk om af en toe uit eten te gaan, even op vakantie of samen eropuit. Het is van levensbelang dat je elkaar juist dán niet verliest.’

Tekst: Sanne van de Grift/ Fotografie: Gerard Wessel

George

Verkenner/MAG-schutter

Missies: Bosnië (1996, 1999)

Meer Checkpoint?

Dit artikel verscheen ook in Checkpoint 03/2025.

Lees Checkpoint 03 digitaal

Andere recente verhalen

Bekijk alle verhalen

Lees verder

Verhaal

30 september 2026

Ereplek: Inge
“Als ik dit hangslot weer in handen heb, denk ik terug aan Kabul eind 2005. Er was tien centimeter sneeuw gevallen en de stad lag onder een dikke deken van smog. Alles wat brandbaar was, werd opgestookt om warm te blijven. Veel rubber van autobanden maar bijvoorbeeld ook kamelenpoep. De lucht was zo vervuild dat ik de eerste twee weken na aankomst last had van bloedneuzen. Hoe moet het voor de mensen zijn die hier hun hele leven wonen?"
Twee personen staan in het Nationaal Militair Museum in Soesterberg voor een groene militaire helikopter van de Koninklijke Luchtmacht. Op de achtergrond zijn meerdere historische vliegtuigen en helikopters te zien in een grote, goed verlichte tentoonstellingshal met hoge plafonds. De helikopter vormt het centrale decor van de foto.

Lees verder

Verhaal

27 juli 2026

Sisters in arms: Mirjam en Jendy
Ze houden van de Bölkow-helikopter en koesteren hun vriendschap. Jendy en Mirjam hebben zich zes jaar lang ingezet voor Vrouw en Defensie en droegen vorig jaar het stokje over. Ze bellen elkaar soms urenlang.
Persoon staat in de open voordeur van een bakstenen woning en kijkt in de richting van de camera. De persoon draagt een donkerblauw pak met een licht shirt en heeft de handen in de zakken. Op de achtergrond is een deel van de hal zichtbaar. Rechts onderin staat een oranje decoratief beeldje van een haas. De foto is gemaakt bij daglicht en toont de entree van de woning als achtergrond.

Lees verder

Verhaal

20 juli 2026

Thuis op de voorgrond: Marjon
Marjon (65) woont in Kaatsheuvel en werkt al 35 jaar met veel plezier als woonadviseur bij woningcorporatie Casade. Ze is getrouwd met luitenant-generaal b.d. Hans van Griensven. Ze hebben twee zonen, Tim en Koen. Marjon gaat volgend jaar met pensioen. Ze wil er dan vaker op uit en vrijwilligerswerk gaan doen.
Tweeluikfoto van dezelfde persoon op verschillende momenten in zijn leven. Links een recente close-up van een man met kort grijs haar, ronde bril en een sjaal om de hals, gefotografeerd bij een terrasverwarmer. Rechts een archieffoto waarop hij als jonge militair in uniform naast een pantservoertuig staat, met militaire uitrusting en een geweer in de hand. De afbeelding benadrukt het contrast tussen toen en nu.

Lees verder

Verhaal

17 juli 2026

Veteranenondersteuner Eike-Jan
Veteraan Eike-Jan (64) merkte tijdens de 25-jarige reünie van zijn uitzending naar Libanon in 1981 dat sommige mensen zich anders gedroegen en problemen hadden. Ze liepen tegen dingen aan waar ze zelf geen oplossing voor wisten. ‘Dan ga je met elkaar praten. Zo kwam ook de nuldelijnsondersteuning ter sprake.’
Een persoon met een groene pet en outdoorjas staat in een bosrijke omgeving met mosbegroeide takken en jonge lentebegroeiing op de achtergrond. De persoon kijkt recht in de camera terwijl hij zich in de natuur bevindt tijdens een wandeling of verkenningstocht.

Lees verder

Verhaal

7 juli 2026

Ervaringsverhaal MOD’er Koen: Bouwen aan Balans
Voor Koen (42) was het MOD-programma Bouwen aan Balans van het Nederlands Veteraneninstituut (NLVi) een waardevolle stap in zijn persoonlijke ontwikkeling. Hij ging zonder grote verwachtingen het programma in, maar kwam thuis met nieuwe inzichten, praktische handvatten en een sterk gevoel van herkenning. Vooral het contact met andere militaire oorlogs- en dienstslachtoffers (MOD’ers) maakte veel indruk op hem. ‘Ik ging daar naartoe met: ik zie het wel. Maar ik ben naar buiten gelopen met het gevoel van: ik had het ook niet willen missen.’
Portret van een man met zonnebril in een groene, heuvelachtige omgeving. Hij staat buiten in de zon, met bomen en een landschap op de achtergrond.

Lees verder

Verhaal

2 juni 2026

Veteranenondersteuner Dré
Dré (67) werkte bijna 38 jaar bij de Koninklijke Luchtmacht. ‘Net toen ik wilde stoppen, startte de Nuldelijnsondersteuning (NOS) 2.0.’ Er kwam een bijeenkomst voor regio- en landelijk coördinatoren. ‘Vanaf dat moment ben ik er actiever mee aan de slag gegaan in de provincie waar ik woon, in Limburg.’