leesverhaal
8 september 2014
De veteranen in de documentaire proberen deze situatie te verbeteren door in therapie te gaan. Sommigen pas jaren nadat ze op missie zijn geweest. Ik interview en film ze tijdens hun therapieën. Op dat moment tonen ze zich heel kwetsbaar. Tijdens de therapiesessies vertellen ze over hun ervaringen op missie. Ze huilen, lachen, tekenen en proberen alles om met PTSS in het dagelijkse leven om te kunnen gaan. Ik vind ze kwetsbaar en moedig tegelijk.
Zelf zou ik me namelijk nooit laten filmen tijdens een therapeutische sessie. Voor de zes veteranen was er een reden om dit juist wel te doen. Ze vertelden hun verhaal om daarmee andere veteranen te helpen. De precieze aantallen van veteranen in Nederland met PTSS zijn onbekend. Mogelijk zitten er veteranen op de bank die nog niet weten dat ze PTSS hebben en kijken ze naar de documentaire. Als de documentaire voor hun aanleiding is om hun eigen PTSS aan te pakken, dan geeft mij en de zes veteranen dat een heel goed gevoel.
Ik vind ook dat de samenleving zorg moet dragen voor deze veteranen. De politiek en daarmee ook de samenleving heeft hen naar een conflictgebied gestuurd. En ze zijn door die ervaringen op missie buiten hun schuld om in de problemen geraakt. Dan heeft de maatschappij dus de verantwoordelijkheid om voor ze te zorgen. Hopelijk draagt mijn documentaire bij aan dit inzicht.”
De documentaire van Coen Verbraak “Getekend, veteranen in therapie” is hier terug te bekijken.
