Het verhaal van veteraan Daniel

Ze hebben vaak echt verschrikkelijke dingen gedaan en wij proberen ze weer normale structuur bij te brengen. Ze zitten er niet vrijwillig, van tevoren tekenen ze een overeenkomst. Drugs, drank, “gangstar talk” zijn verboden. Als ze dit niet nakomen, dan worden ze op hun uitkering gekort. Overdag werken ze vier dagen in het bos of in de groenvoorziening en drie dagdelen bestaan uit sporten.

Al mijn collega’s zijn oud-mariniers, met functioneel leeftijds ontslag (FLO) en/of uitzendervaring. Dat werkt heel fijn, omdat we precies weten wat we aan elkaar hebben. De opleiding die wij als marinier hebben gehad komt goed van pas in dit werk. We communiceren duidelijk met ze en we zijn niet snel van ons stuk gebracht. Trucjes, sollen en/of liegen werkt bij ons niet. En bovendien blijven we in alle opzichten rustig. We hebben immers voor hetere vuren gestaan.

Ik vertel weinig over mijn persoonlijke leven. Zo weten ze niet waar ik woon en dat ik een succesvol DJ ben geweest. Maar ze weten wel dat ik op missie ben geweest naar Cambodja en dus dat ik veteraan ben. Mijn achtergrond als militair levert respect op. Soms krijgen we aparte vragen over welke wapens we hebben gebruikt op missie, maar ook daar ga ik niet dieper op in. Het doel is om ze respect bij te brengen en ze te proberen terug te brengen in de maatschappij. Het is lastig werk, maar het geeft voldoening om op deze manier bij te dragen aan de Nederlandse samenleving.”