leesverhaal
26 april 2017
“Dit jaar doe ik voor de vierde keer mee aan de speeddates. Ik wil naar buiten brengen wat wij hebben gedaan, wat in Libanon onze missie is geweest. Het was een vreemde gewaarwording.
“In korte tijd ben ik tien jaar ouder geworden. Je moet leven onder barre omstandigheden. Wat je ook niet moet vergeten, is dat deze missie plaatsvond in een heel andere tijd. Er was geen internet, geen telefoon. Het was een kale bedoening en er was weinig informatie beschikbaar. We moesten het doen met de middelen die we hadden. Al met al was het toch een heel positieve ervaring.”
“Dat er gesproken moet worden over de dingen die je meemaakt. Toen ik vertrok uit Libanon was er geen enkele nazorg. En dat terwijl we van alles hadden doorstaan. Vreselijke dingen, zoals een maatje verliezen. Dat moet je wel verwerken.”
Ik vind het moeilijk om uit te leggen aan de buitenwereld wat vrijheid voor mij betekent. Je weet het pas echt als je zelf in een situatie hebt gezeten waar geen vrijheid is. Ik denk dat jongeren dat niet beseffen. Daarom is het goed dat we hierbij stilstaan.
“Ik ben regiocoördinator van het educatief programma ‘Veteraan in de Klas’ waarbij veteranen als gastspreker scholen bezoeken. Ikzelf geef zo’n vijftig à zestig lezingen per jaar. Soms drie keer op een dag. Hiermee wil ik jongeren laten zien wat veteranen doen. Ook geef ik mee dat ze een veteraan die door een posttraumatische stressstoornis verslaafd is geraakt, niet moeten veroordelen. Besef wel dat diegene voor onze vrijheid heeft gestreden.”
