leesverhaal
7 december 2018
Van Heek was eerste-luitenant bij het vierde bataljon van het 9e Regiment Infanterie (Palmboomdivisie). Hij was er op 6 augustus 1949 op uitgestuurd met zijn mannen om te zoeken naar drie vermiste Nederlandse militairen. Ze zochten in de kampong Kaliboto waar ze mogelijk konden zitten.
“In dit geval liep ik tegen de uitrustingstukken op van die vermoorde jongens.”, vertelde hij in 2007 in een interview dat is opgenomen in de Interviewcollectie Nederlandse Veteranen (ICNV). “Ik riep dat en meteen namen ze me onder vuur en zo heb ik een longschot gekregen en een schot door mijn linkerhand.”, aldus van Heek. Hij werd “uitstekend geholpen” door de hospik Hemmie de Jong, die volgens Van Heek daarmee zijn leven redde.
Alleen kwamen de jongens allemaal op hem toelopen. ‘En toen heb ik gezegd: ‘je moet door, onmiddellijk door op die lui die mij hebben geraakt’. Het is dicht terrein en dan is de instructie ’ niet wachten, maar meteen door’. Nou, dat hebben ze gedaan en toen hebben ze er een paar onschadelijk gemaakt.’
Van Heek weigerde intussen een morfine-injectie tegen de pijn, omdat hij zo lang mogelijk leiding wilde blijven geven en daarvoor helder moest blijven. De lichamen van de drie vermiste Nederlandse militairen werden helaas nooit meer gevonden.
Van Heek zou in 1950 onder meer voor zijn volhardende optreden bij deze actie onderscheiden worden met een Bronzen Leeuw. Hij herstelde goed van zijn verwonding en is altijd actief gebleven in de veteranenwereld.
Op zijn initiatief werd in Enschede het eerste Indiëmonument in Nederland opgericht. Op 4 mei 2016 stond van Heek met zijn kleindochter op de Dam om een krans te leggen voor de gesneuvelde militairen in Indië.
Van Heek voelde zich altijd verbonden met de 7 December-divisie, de op West-Java opererende divisie waaraan het bataljon van Van Heek aanvankelijk was toegevoegd. De tekst van het Marslied der 7 December Divisie (‘Wij werden geroepen’) kende hij ook nog altijd uit zijn hoofd.
