leesverhaal
21 juni 2016


Veteranen hebben iets met haring. Het is natuurlijk een typisch Hollands hapje dat juíst als je zo lang ver van huis bent, in de smaak valt. In de interviewcollectie Nederlandse Veteranen – dat zijn 600 interviews over militaire uitzendingen, online te beluisteren op de website van het Veteraneninstituut – levert de zoekterm “Haring” heel wat hits op!
Een Landmachtmajoor die in 1986 was uitgezonden naar de Sinaïwoestijn en toezag op de handhaving van het vredesverdrag tussen Egypte en Israël, vertelt: “Het grootste feest in de Sinaï was Koninginnedag. Dan regelden we met wat hulp van onze collega’s van de Koninklijke Marechaussee dat de vaten bevroren haring op Schiphol het vliegtuig in gingen. Die twee of drie vaten haring werden bij aankomst in de Sinaï al opgewacht. De haring werd dan koel gezet en zo was het op het Koninginnedagfeestje precíes de temperatuur die het moest zijn. De Noorse Force Commander vond dat prachtig. De Noren zijn ook gek op vis. Hij at er een paar mee en zei: “Jullie lijken op ons, ik voel me hier thuis.” De Amerikanen nodigden we natuurlijk ook uit voor ons feestje, maar die vond het haringhappen iets vreselijks. Ik zei tegen een aantal Amerikaanse collega’s: ‘Kom op. Als ik er één eet, neem jij er ook één.’ Zo heb ik die dag zestien Amerikanen aan de haring gekregen.”
In 2008 kregen de militairen in Uruzgan ook een vaatje haring. Dit gebeurde met een wel heel bijzondere ceremonie. De commandant van een Fennek – een licht verkenningsvoertuig van de Koninklijke Landmacht – reed met het vaatje naar een Cougar transporthelikopter van de Koninklijke Luchtmacht, die naar Afghanistan vloog. In het Kurhaus was een live verbinding gemaakt met de militairen in Uruzgan, die daar zichtbaar genoten van visjes. Op de commando’s “haring hoog!” en “neem hap!” brachten de militairen de maatjes allemaal tegelijk op traditionele wijze in de mond.