”…maar we waren ook vastberaden. De volgende keer zouden we de Duitsers vóór zijn.”

“We oefenden voor een invasie, maar wisten niet waar en wanneer die zou plaatsvinden. We stonden te popelen. Twee maanden na D-Day kwam het verlossende bericht: we konden inschepen. Eindelijk. Angst voelden we niet. We waren opgeleid in iedere situatie te winnen.”

Via Frankrijk trok Hemmes met zijn brigade noordwaarts. Ze sliepen in greppels, onder zeiltjes en hielden ’s nachts de wacht. Toen Hemmes in 1944 de Nederlandse grens passeerde, bleken zijn landgenoten verbaasd om Nederlanders te zien. “Ze wilden Engelsen zien. Dat voelde ondankbaar. Ze hadden geen idee wat de Irene Brigade voorstelde. Later is dat gelukkig allemaal rechtgezet.’’

Ondertussen vroeg Defensie hem om een officiersopleiding te volgen in Engeland. Niet zo’n gek plan, vond Hemmes. “Mijn vader was beroepsofficier geweest. Hij was mijn grote voorbeeld.” Zo kwam het dat hij de bevrijding op afstand meemaakte, vanuit Londen.

“Ik regelde meteen een weekendverlof om naar mijn familie te gaan. Toen ik thuis aanbelde, werd er niet open gedaan. Ze waren naar een begrafenis. Mijn vader bleek te zijn overleden. Ik heb hem helaas nooit meer gezien.”

Hemmes heeft nog jarenlang een bloedhekel aan Duitsers gehad. Dat verdween pas toen hij tijdens een militaire cursus een Duitse kolonel ontmoette die onder Hitler had gevochten. “Daar realiseerde ik me dat ik geen Duitsers maar onrecht haatte.”