leesverhaal
17 december 2013
“Toen ik zelf nog bij de Marine werkte maakte het mij niet uit dat ik met Kerstmis moest werken. In 1988 was ik met Kerstmis uitgezonden als militair. Ik heb een half jaar in de Sinai woestijn (Multinational Forces and Observers) gezeten. Gelukkig hadden we daar geen last van een witte kerst maar stond er wel een kerstboom in de zandbak.
De feestdagen zijn voor mij dagen gelijk aan alle andere dagen. Als gezin hebben we daar nooit moeilijk over gedaan. Temeer omdat we Kerstmis niet zien als een verplicht nummer. Het voordeel hiervan is dat we nooit gezeur hadden over de invulling van de kerstdagen.
Voor mij persoonlijk is Kerstmis vooral de laatste jaren, naar de kerk gaan en uit volle borst meezingen in het koor waar ik deel vanuit maak. Het is dan niet zo dat Martin of de kinderen verplicht naar mij moeten komen luisteren. Daar laat ik ze vrij in en zo hoort het ook, vind ik. Natuurlijk zijn ze welkom maar het is en blijft hun keuze.
Zelf gaf ik vroeger ook niets om Kerstmis. Het verplicht opzitten en wachten tot de dag voorbij was duurde soms ellenlang. En dan die overvloed aan eten die je voorgeschoteld kreeg en natuurlijk fatsoenshalve ook naar binnen werkte. En, waar je de volgende dag dan weer spijt van had. Uit protest heb ik jaren geleden een keer boerenkool op tafel gezet met eerste kerstdag. Nee, gauw maar weer naar het “gewone leven”.
Ik heb het nooit erg gevonden als Martin voor langere tijd weg was. Nooit heb ik of de jongens er een drama van gemaakt. Het is wel ontzettend belangrijk dat je thuis een goed sociaal netwerk hebt. Dat je tijdens moeilijke momenten op elk gewenst tijdstip terecht kan bij familie of vrienden. En als je het op deze manier voor elkaar hebt is het eigenlijk het hele jaar kerstfeest.”
