leesverhaal
14 maart 2019
‘Als chauffeur van het peloton reed ik vaak naar dezelfde plekken. De vijand wist natuurlijk ook dat ik vaak dezelfde routes reed en zo was het makkelijk om een hinderlaag voor mij op te zetten. Ik ben er dan ook meerdere keren in terechtgekomen. Iedere keer dat je het overleeft, voel je je een geluksvogel. Maar eigenlijk waren de gevolgen niet te overzien. Er zijn tijden geweest dat ik gillend en helemaal bezweet wakker werd.’
‘Ik was twintig toen ik naar Nederlands-Indië ging. Oorspronkelijk als brenschutter, maar omdat ik een kapotte auto kon repareren, werd ik chauffeur. Ik kreeg een driekwarttonner tot mijn beschikking en reed rond met soldaten, wapens, munitie en voorraad. Ik had veel verantwoordelijkheden en werd er op alle mogelijke momenten bij geroepen. Drie jaar lang in die staat van paraatheid heeft zijn tol geëist.’
‘Daar heb ik op sommige momenten wel spijt van. Maar het heeft geen zin. We zaten in een situatie waaraan weinig te veranderen viel. Dus ik kan niets met gedachten van spijt. Het gaat om de aanvaarding.’
