leesverhaal
24 mei 2019
Als iemand het hoofd koel kon houden, was het Roger Patelski. “Mij kreeg je niet gek.” Het was een kwaliteit die hem ook als gewondenverzorger bij de Luchtmobiele brigade goed van pas kwam. Met Dutchbat III ging hij in 1995 als korporaal naar Srebrenica. “Over wat ons daar als bataljon is overkomen, heb ik later, na de val van de enclave nog kort met Karremans gesproken. Maar dat was dat. Ik keerde terug en ging verder.”
Overspoeld door prikkels
Vier missies in totaal vervulde hij. Zelfs na de laatste, die naar Irak in 2004, leek er weinig aan de hand. “Ik begon een opleiding tot verpleegkundige en achteraf gezien ontstonden daar de eerste scheurtjes.” Een steekincident tussen twee cliënten bij de GGZ-instelling waar hij inmiddels nieuw werk had gevonden, gaf het laatste zetje. Roger: “Snel daarna ging het mis met me. Ik ben van nature iemand; altijd de rust zelve, stressbestendig. Daar was niks meer van over. Ik kreeg last van slapeloosheid, van herbelevingen en ik werd totaal overspoeld door prikkels.” De diagnose PTSS werd gesteld. Vier jaar lang onderging hij intensieve behandeling en kwam er langzaam bovenop.
“Toen ik van dit nieuwe programma hoorde, zag ik eigenlijk direct een kans. Het kwam op het goede moment”, vertelt Roger. Het programma van Beau van Erven Dorens volgt hem en zeven andere veteranen tijdens een coachingsreis naar het Noorse Lysefjord. “In een schitterende omgeving, onder begeleiding van goede coaches heb ik daar de puntjes op de i kunnen zetten van mijn proces. Wat daar dan precies gebeurd is, dat kan ik niet eens zeggen. Zeker is dat ik als een ander persoon ben terugkomen, en dat zeg ik niet alleen”, voegt hij er lachend aan toe.
Een gekneusd pootje
Hoe dat zal zijn, als hij straks acht weken lang op RTL4 te zien is? “Natuurlijk vind ik het spannend om mezelf op deze manier bloot te geven”, zegt Roger daarover. “Maar ik vind het belangrijk. Mensen mogen weten hoe veteranen door hun ervaringen psychisch in de knel kunnen raken.” Sinds een jaar gaat het goed met hem, dankzij de hulpverlening en vooral ook met veel steun en begrip van thuis. Last van overprikkeling heeft hij helaas nog steeds. “Ik raak al in de stress als de kat een pootje kneust. Het grote verschil: ik zit niet meer de hele dag mezelf in de weg, ik kan weer blij zijn met wie ik ben.”
