leesverhaal
11 november 2016
En vaak is dat lang onduidelijk. Uitzendingen zijn politiek gevoelig, er kan logistiek een kink in de kabel komen (is er een vliegtuig beschikbaar? Is het vliegveld vrij van schermutselingen?), op het laatst wordt er nogal eens geschoven met de exacte datum. Maar dan is er toch onherroepelijk dat moment van terugkeer.
Staan ze allemaal voor je neus op het vliegveld? Of willen ze snel bij je langskomen om dan aan je te vertellen hoe de afgelopen maanden voor hén zijn geweest? Moet je je meteen druk maken over zaken waarvoor je enorm moet omschakelen: het schoolrapport van de jongste, de gekke huidvlekjes van je schoonmoeder, dat ze de kat moesten laten inslapen?
Hebben ze enig idee uit welke wereld je komt? In welke onwerkelijke geweldsfilm je stapte, als je had omgehangen en meeging in de watertruck of als je in de hectiek van de toegangspoort moest helpen met searchen? Je vindt het echt heel erg, maar de kat was je éven vergeten. En misschien maar gelukkig, je bent Goddank met je hele team weer thuisgekomen. Dat hebben collega’s wel eens anders meegemaakt.
En zit alleen je beste vriend tegenover je met koffie in de keuken, en weten jullie dan verdorie allebei eigenlijk niks te zeggen omdat het zovéél is geweest. Waar begin je? En interesseert het de ander echt? Kun je het begrijpen als je er niet bij was?
Jullie kijken elkaar aan en wat dan zo fijn is aan een echte vriend – en je beste vriend kan op dat moment best je vader of je meisje zijn – is dat je niet meteen zoveel hóeft te zeggen. Je drinkt je koffie en geniet zachtjes van het feit dat het rustig is, dat je misschien zo nog even terug kunt duiken in bed. Het komt wel. Het is even wennen, elke keer weer. Maar we zijn weer thuis.
Bekijk het filmpje waarin partners van veteranen vertellen hoe zij de dag van terugkeer hebben ervaren!
