leesverhaal
26 april 2017
“Uitgezonden worden is niet voor iedereen weggelegd. Naast de risico’s die een missie meebrengt, mis je ook wat er thuis allemaal gebeurt.” Reden voor Martijn om uiteindelijk de actieve dienst te verlaten. “Als je jong bent is alles nog spannend. Naarmate je ouder wordt krijg je andere interesses. Het is ook fijn om deel uit te maken van de dagelijkse routines. Het werk wat ik nu doe is wel totaal anders. Vooral de band die je met je collega’s hebt. Als je in dienst zit slaap, eet, leef je met elkaar. Dat is hier wel anders tussen kantoormuren.”
“In 1999 maakte ik deel uit van de NAVO-geleide Kosovo Force. Het doel was om de vrede te handhaven tussen de Serviërs en Kosovaren. Voor mij en een hele hoop andere jongens was het de eerste keer dat we uitgezonden werden. Erg spannend, ook omdat er nog Servische troepen aanwezig waren. Je wist niet wie je kon tegenkomen en hoe ze zouden reageren.
Toen ik in 2007 naar Afghanistan vertrok, werkte ik bij de verbindingsdienst. Samen met drie Nederlanders zat ik in een Amerikaans kamp in ‘the middle of nowhere’. Deze missie is niet te vergelijken met die in Kosovo. Hoewel het daar in het begin spannend was door de Serviërs, was er geen oorlogsdreiging. In Afghanistan was die er wel. Ook wist ik dat dit mijn laatste missie zou zijn.
Hierdoor beleefde ik het anders. Ik wil hier wel heelhuids uit komen, dacht ik dan soms.
“De Tweede Wereldoorlog. Geschiedenislessen hierover vond ik vroeger al erg interessant. Deze militairen hebben er immers voor gezorgd dat wij nu vrij zijn. Dit is dan ook waar de herdenking voor mij in de kern om gaat.”
“Ik denk niet specifiek aan iets of iemand. Voor mij zijn het twee minuten algemene bezinning. Dat ik maar ‘gewoon’ even stil ben. Ik kan mij ook voorstellen dat mensen de slachtoffers van recente aanslagen herdenken. Eigenlijk maakt het niet uit waar je bij stilstaat. Als je het maar doet.”
