Waardig herdenken in Terneuzen

leesverhaal

31 augustus 2016

Als historicus lees ik graag boeken en bezoek ik regelmatig een archief. Na jaren werken bij het Nederlands Instituut voor Militaire Historie, maakte ik anderhalf jaar geleden de overstap naar het Veteraneninstituut. Het grote verschil is dat ik nu in mijn werk meer met mensen te maken heb. Op vrijdag 26 augustus mocht ik bijvoorbeeld in Terneuzen het Veteraneninstituut vertegenwoordigen tijdens de herdenking van de 35 in voormalig Nederlands-Indië omgekomen militairen afkomstig uit Zeeuws-Vlaanderen. Wat een bijzondere dag was dat!

Oost-Indië Monument 

Even voor twaalf uur rijd ik de Westerscheldetunnel uit en Terneuzen in. Aangekomen bij zorgcentrum Bachten Dieke loop ik met een beetje gezonde spanning de eetzaal in.

Mevrouw Koos Schrier, secretaris van de Stichting Oost-Indië Monument Zeeuws-Vlaanderen ontvangt mij hartelijk en biedt mij vriendelijke een kopje soep en een broodje kroket aan. Ik kijk rond en zie de mensen die verantwoordelijk zijn voor de organisatie van deze dag.

Al 21 jaar organiseert de stichting met een groep enthousiaste vrijwilligers op de laatste vrijdag van augustus deze herdenking. Steevast beginnend met een dienst in de Goede Herderkerk en daarna de kranslegging bij het Indiëmonument.

Herdenkingsdienst

De dienst begint met veteranen die plechtig vaandels binnendragen. Voor een zaal vol met Indië en Nieuw-Guineaveteranen leidt voorzitter Evert-Jan Van de Kerkhove vervolgens de herdenkingsdienst. Ook bij hem zie ik de betrokkenheid bij de veteranen, ondanks het feit dat hij zelf geen militaire achtergrond of familiebanden met Indië heeft.

Na een toespraak  van de burgemeester van Hulst, Jan-Frans Mulder, en aalmoezenier majoor Liduina van den Broek is er een spreekster die in het bijzonder mijn aandacht trekt: Hilde Scheele, leerlinge van Stedelijke scholengemeenschap De Rede.

Hij is waarschijnlijk om het leven gekomen als gevolg van de ontberingen die hij onderging toen hij gedwongen aan de Birmaspoorweg werkte. Ik vertel vervolgens over het verhaal achter de 35 omgekomen militairen. Wat weten we over hen? Waar zijn ze geboren? Wanneer? Waar dienden ze? Op deze manier krijgen de namen op het monument een gezicht.

Kranslegging

Na afloop van de herdenkingsdienst verplaatst het hele gezelschap zich naar het monument. Leerlingen van De Rede noemen de namen van de omgekomen militairen. Na elke naam leggen zij een bloem op het monument. Het is fijn om te zien dat ook de jeugd zich betrokken voelt.

Ontroerend is het moment waarop alle aanwezige veteranen voor het monument het Wilhelmus zingen, terwijl de Nederlandse vlag wordt gehesen.

Ook Vi-vrijwilligers Gerrit Vink en Wil Wiegerink zijn aanwezig. Van Gerrit, die nooit om een woordje verlegen zit, krijg ik na afloop een compliment:

Als Gerrit dat zegt, dan is het goed. Na afloop van de kranslegging is de ontlading. De veteranen drinken samen een biertje. Ook daar is ruimte voor.

Ik drink nog een kopje thee en begin aan de terugreis. Na ruim drie uur rijden ben ik weer thuis. Het was een bijzondere ervaring.

Andere recente verhalen

Bekijk alle verhalen
Persoon staat in de open voordeur van een bakstenen woning en kijkt in de richting van de camera. De persoon draagt een donkerblauw pak met een licht shirt en heeft de handen in de zakken. Op de achtergrond is een deel van de hal zichtbaar. Rechts onderin staat een oranje decoratief beeldje van een haas. De foto is gemaakt bij daglicht en toont de entree van de woning als achtergrond.

Lees verder

Verhaal

20 juli 2026

Thuis op de voorgrond: Marjon
Marjon van Griensven (65) woont in Kaatsheuvel en werkt al 35 jaar met veel plezier als woonadviseur bij woningcorporatie Casade. Ze is getrouwd met luitenant-generaal b.d. Hans van Griensven. Ze hebben twee zonen, Tim en Koen. Marjon gaat volgend jaar met pensioen. Ze wil er dan vaker op uit en vrijwilligerswerk gaan doen.
Tweeluikfoto van dezelfde persoon op verschillende momenten in zijn leven. Links een recente close-up van een man met kort grijs haar, ronde bril en een sjaal om de hals, gefotografeerd bij een terrasverwarmer. Rechts een archieffoto waarop hij als jonge militair in uniform naast een pantservoertuig staat, met militaire uitrusting en een geweer in de hand. De afbeelding benadrukt het contrast tussen toen en nu.

Lees verder

Verhaal

17 juli 2026

Veteranenondersteuner Eike-Jan
Veteraan Eike-Jan (64) merkte tijdens de 25-jarige reünie van zijn uitzending naar Libanon in 1981 dat sommige mensen zich anders gedroegen en problemen hadden. Ze liepen tegen dingen aan waar ze zelf geen oplossing voor wisten. ‘Dan ga je met elkaar praten. Zo kwam ook de nuldelijnsondersteuning ter sprake.’
Een persoon met een groene pet en outdoorjas staat in een bosrijke omgeving met mosbegroeide takken en jonge lentebegroeiing op de achtergrond. De persoon kijkt recht in de camera terwijl hij zich in de natuur bevindt tijdens een wandeling of verkenningstocht.

Lees verder

Verhaal

7 juli 2026

Ervaringsverhaal MOD’er Koen: Bouwen aan Balans
Voor Koen (42) was het MOD-programma Bouwen aan Balans van het Nederlands Veteraneninstituut (NLVi) een waardevolle stap in zijn persoonlijke ontwikkeling. Hij ging zonder grote verwachtingen het programma in, maar kwam thuis met nieuwe inzichten, praktische handvatten en een sterk gevoel van herkenning. Vooral het contact met andere militaire oorlogs- en dienstslachtoffers (MOD’ers) maakte veel indruk op hem. ‘Ik ging daar naartoe met: ik zie het wel. Maar ik ben naar buiten gelopen met het gevoel van: ik had het ook niet willen missen.’
Portret van een man met zonnebril in een groene, heuvelachtige omgeving. Hij staat buiten in de zon, met bomen en een landschap op de achtergrond.

Lees verder

Verhaal

2 juni 2026

Veteranenondersteuner Dré
Dré (67) werkte bijna 38 jaar bij de Koninklijke Luchtmacht. ‘Net toen ik wilde stoppen, startte de Nuldelijnsondersteuning (NOS) 2.0.’ Er kwam een bijeenkomst voor regio- en landelijk coördinatoren. ‘Vanaf dat moment ben ik er actiever mee aan de slag gegaan in de provincie waar ik woon, in Limburg.’
Vrijwilliger in opvallende werkkleding helpt mee op het Malieveld tijdens de opbouw van de Nederlandse Veteranendag. Op de achtergrond zijn tenten en materialen voor het evenement zichtbaar.”

Lees verder

Verhaal

1 juni 2026

Het verhaal van Joppe
Joppe (27) begint in juni 2024 aan zijn MDT-missie. Een traject dat onder andere bestaat uit een bivak, een driedaags kamp in Oirschot en een sociale missie, waarbij hij zich veertig uur inzet voor de maatschappij in de vorm van vrijwilligerswerk. Zo komt hij terecht bij het Nederlands Veteraneninstituut (NLVi) én de Nederlandse Veteranendag. ‘Veteranen hebben gevochten voor onze vrede en veiligheid,’ vertelt Joppe. ‘Ik heb daar veel respect voor. Door mee te helpen kan ik iets terugdoen.’
Een glimlachende persoon staat in een lichte kantoorruimte met de handen in de zij. De persoon draagt een wit poloshirt met een rood logo op de borst. Op de achtergrond zijn een bureau, een bureaustoel en grote ramen met halfgesloten zonwering zichtbaar.

Lees verder

Verhaal

1 juni 2026

Het verhaal van Christa
Christa (62) is een paar jaar geleden gestopt bij de Koninklijke Marine als reservist, maar heeft tegenwoordig, al sinds 2008, haar koers gevonden richting het Malieveld als NLVi-vrijwilliger. ‘Toen ze vroegen of ik vrijwilliger wilde worden, zodat ik altijd naar het Malieveld kon blijven komen tijdens de Nederlandse Veteranendag, vond ik dat hartstikke leuk’.