leesverhaal
25 april 2017
“Vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan de speeddates. Het was mooi om te zien dat jong en oud geïnteresseerd was. Er waren ook mensen die geen zin hadden om te praten. Dat is jammer, maar je kunt het ook als een teken van vrijheid zien. Ieder is vrij om te doen wat hij of zij wil.”
Het takenpakket was breder dan alleen maar ‘dokter zijn’. Ik nam deel aan stafvergaderingen waarin werd gekeken of er sprake van een chemische dreiging was. Dat was een onderdeel van mijn opleiding bij Defensie. Daardoor kon ik helpen bepalen om wat voor chemische aanval het ging. Op basis van die informatie kon de staf dan besluiten nemen.
“Vroeger dacht ik dat het leger behoorlijk overbodig was. Waarom zou je zo’n heel defensieapparaat nodig hebben? Inmiddels heb ik daar een antwoord op. Beschavingen kunnen zo makkelijk afglijden. Beschaving is als vernis op een schilderij, een fragiel laagje dat verdwijnt zodra de omstandigheden maar erg genoeg zijn. Wat je dan overhoudt is barbarij.”
“Je bent je pas bewust van je vrijheid als je’m hebt verloren. Dat maakt het ook tot iets verraderlijks, want vrijheid is zo weinig tastbaar. Maar het is denk ik nog iets veel groters dan wat de meesten van ons beseffen. Dat geldt met name voor diegenen van wie de vrijheid nooit is ontnomen. Daarom is het des te belangrijker er zo nu en dan bij stil te staan.”
