leesverhaal
6 december 2023
Ik heb van elke uitzending een pak bewaard. Ik heb een Woodland-, een Desert- en een tropenpak en ook nog het oude Dagelijkse Tenue (DT) en het nieuwe DT. De rest van mijn militaire spullen heb ik weggedaan.
Een paar weken voor we naar Afghanistan vertrokken, moesten we ons Desert Tenue al dragen. Ik was daar al zo aan gewend, dat ik er niet meer bij stilstond toen ik op een vrijdag na het werk een tussenstop maakte bij mijn ouderlijk huis. Toen ik binnenkwam, viel het stil. Dat ik naar Afghanistan zou gaan, een risicovolle missie, wisten ze. En toch maakte de aanblik van mij in mijn Desert Tenue wat los in mijn moeder. Opeens was het echt.
Vijf jaar nadat ik uit dienst ging, kwam er een nieuw veteranentenue. Dat heb ik aangeschaft. In de kraag staan mijn missies gestikt, aan de binnenkant mijn naam. De voering heb ik neutraal gehouden zodat ik het op ieder bijzonder moment kan dragen.
Ik heb het laten maken omdat de veteranenstatus voor mij veel waarde heeft: mijn beide grootvaders hebben gediend, net als mijn vader. Wanneer ik het pak bij herdenkingen aan heb, wil ik uitdragen dat er ook jonge veteranen zijn. Daar staan niet veel mensen bij stil.
Wanneer je niet aan het werk was of van pak ging wisselen, legde je de spullen die je bij je droeg in je baret. Nog steeds leg ik de inhoud van mijn zakken overzichtelijk bij elkaar op dezelfde plek.
Als mijn uniform al sex appeal had, dan trok ik er vaak de verkeerde vrouwen mee aan, haha!
De allermooiste naaistreken werden uitgehaald bij lui die zelf het ergst waren. Je pikte iemands baret en haalde een lik schoenpoets met je vinger langs de rand. Het liefst voor een àppel, want dan was er na afloop vaak koffie of een feestje. Dan deed het slachtoffer bij binnenkomst zijn baret af en was de hele eenheid getuige van die zwarte streep op z’n pan.
Het mooiste uniform vond ik het ‘Atilla’. Het is een traditioneel uniform van de cavalerie. Ik vind het een mooi tenue vanwege mijn interesse in de geschiedenis van ons land. De Nederlandse Cavalerie kent een lange historie, net als veel andere regimenten bij de Nederlandse krijgsmacht.
Het handigst aan een pak vond ik het vlekkenpatroon. Daardoor zie je niet dat het vuil is. Het langst dat ik een pak onafgebroken heb gedragen is een dag of tien. Dat was tijdens een oefening in Polen. Het was bloedheet en wij bataljonsverkenners waren al die tijd niet in het kamp geweest. Na het douchen raapte ik mijn oude pak op. Ik ging zowat over mijn huig.
Voor mijn laatste missie in Uganda kreeg je vanwege de hitte vier pakken uitgereikt. Bij het inpakken besloot ik er eentje thuis te laten. We reisden niet in pak. Daardoor kwam ik er ginds pas achter dat uitgerekend in dat pak al mijn onderscheidingstekens zaten. Puntje gebrekkige voorbereiding. Ik heb toen de reservestrepen van een collega moeten lenen.
