‘Vrijheid is het waard om voor te vechten’

leesverhaal

20 april 2017

Luchtmachtofficier (reserve) Frank (57) ging in 2002 voor het eerst naar Soedan als monitorwaarnemer in dienst van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Bij thuiskomst wilde hij meteen terug, maar dat zou duren tot 2014. In de tussentijd richtte hij een aantal humanitaire stichtingen op. “Het streven is dat mensen uiteindelijk weer voor zichzelf kunnen zorgen.” Op 5 mei is Frank als speeddater op het bevrijdingsfestival in: Den Haag.

Den Haag

Frank is op uitzending geweest naar: Soedan, in 2002 en 2014

“In Soedan in 2002 was ik verantwoordelijk voor het toezicht houden op het handhaven van het staakt-het-vuren in een gebied ter grootte van half Nederland. Ik bemiddelde als het mis dreigde te gaan tussen de strijdende partijen. Bij mijn tweede missie maakte ik deel uit van het VN ontwapeningsprogramma in Zuid-Soedan. Wapens moesten bij ons worden ingeleverd en wij zorgden voor andere bezigheden, zoals werk.

Ik ben er altijd klaar voor om weer op uitzending te gaan. Binnen 48 uur kan ik weg. Het is nooit af. Je kunt altijd helpen, en dat geeft enorm veel voldoening.

De tweede uitzending was minder succesvol dan mijn eerste, het geweld nam toe en van ontwapening kwam weinig terecht, maar ook dan: iedere dag geen oorlog is er één. Scheelt doden. De kans om dat verschil te maken, die krijg je in Nederland nooit. Er zijn militairen die een uitzending als corvee zien, maar ik ben een idealist.

Vrijheid doorgeven betekent voor mij

“Dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, heb ik van huis uit meegekregen. Mijn vader kwam getraumatiseerd uit de oorlog en in tegenstelling tot veel anderen, praatte hij daar vaak over. Van jongs af aan namen mijn ouders mij mee naar de herdenking op 4 mei.

Op Bevrijdingsdag ga ik in gesprek met bezoekers van het festival in Den Haag. Ik hoop hen mee te kunnen geven dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat het nodig kan zijn om tot in het extreme te gaan om je daarvoor in te zetten. Ik ben blij dat ik heb geleerd om vrijheid te verdedigen. Het is het waard om voor te vechten.”

Geleerd van mijn uitzendingen…

Andere recente verhalen

Bekijk alle verhalen
vrouwelijke veteraan in blauw Veteranentenue. Ze staat buiten met groene bomen en een gebouw op de achtergrond. Ze kijkt met een glimlach naar de camera.

Lees verder

Verhaal

30 april 2026

Veteraan Alice in erecouloir
Voor veteraan Alice krijgt 4 mei een extra persoonlijke betekenis. In de erecouloir op de Dam staat zij niet alleen als veteraan, maar ook als kleindochter van een vrouw die de Japanse interneringskampen overleefde. Missie: UNMEE
Mannelijke veteraan in veteranenpak met baret kijkt schuin omhoog voor een donkere achtergrond.

Lees verder

Verhaal

30 april 2026

Veteraan John in erecouloir
Op 4 mei staat veteraan John in de erecouloir op de Dam, samen met zijn schoonzoon Joshua. Twee generaties, ieder met hun eigen verhaal, maar verbonden door hun inzet en hun kijk op vrijheid. Missie: UNIFIL (Libanon)

Lees verder

Verhaal

29 april 2026

Veteraan Aris en assistentiehond Ties
Veteraan Aris werd in de jaren ’90 als dienstplichtig militair uitgezonden naar voormalig Joegoslavië (het huidige Bosnië). Daar heeft hij een posttraumatische stressstoornis (PTSS) opgelopen. Inmiddels heeft hij assistentiehond Ties. Dankzij Ties zijn zijn klachten een stuk draaglijker geworden. ‘Hij voelt aan wat ik zelf nog niet doorheb.’
Man in blauw veteranenpak met baret. Hij kijk recht vooruit en is buiten opgesteld met een groene achtergrond.

Lees verder

Verhaal

29 april 2026

Veteraan Joshua in erecouloir
Joshua werkt sinds 2009 bij de Koninklijke Marine en is sergeant bij de verbindingsdienst. Hij is nog steeds actief bij Defensie en zet zich dagelijks in voor vrede en veiligheid. Missie(s): SNMG‑2 (Somalië) 2×, Ebola‑missie (West‑Afrika) en Humanitaire inzet Bahama’s.

Lees verder

Verhaal

5 februari 2026

Thuis op de voorgrond: Judith
'Veel taken in het gezin komen bij mij terecht, maar we hebben ons ritme gevonden.' Judith (51) heeft in Tilburg de lerarenopleiding gedaan en is daarna in het speciaal onderwijs gaan werken. Inmiddels geeft ze les in Alkmaar op het Heliomare College voor leerlingen met een verstandelijke beperking. Ze is getrouwd met Otto (48). Samen hebben ze drie dochters van 17, 15 en 14 jaar. Otto is veteraan (Kosovo) en reservist bij de marine.

Lees verder

Verhaal

5 februari 2026

Brothers in arms: Jaska en Arnold
'Arnold en zijn vrouw zijn voogd van onze kinderen'. Jaska en Arnold zijn vrienden voor het leven. Ze zaten samen in Kosovo, liepen vele kilometers hard, gingen samen op vakantie en zullen elkaar nooit uit het oog verliezen.